Recensie

Recensie Film

Extreme motorsport is extreme ontsnapping, in ‘Jesús López’ en ‘Rodeo’

Drama ‘Jesús López’ en ‘Rodeo’ focussen allebei op de aantrekkingskracht van motoren en raceauto’s. ‘Rodeo’ is de betere van de twee films.

Julia (Julie Ledru, links) heeft in haar leven alleen haar obsessie voor motorrijden, in ‘Rodeo’.
Julia (Julie Ledru, links) heeft in haar leven alleen haar obsessie voor motorrijden, in ‘Rodeo’.

In de eerste scène van Jesús López lijkt het titelkarakter in brand te staan. Dronken, met een levensgevaarlijke snelheid, rijdt hij op een motor; zijn lange lokken branden in het warme licht achter hem. López wordt achtervolgd door gevaar, een ontoereikend leven, zijn beschonken motorrit en zijn beroep als autocoureur zijn metaforisch voor zijn behoefte te ontsnappen.

López gaat dood na die eerste scène, buiten beeld. De rest van de film gaat om de rouw van de gemeenschap en vooral zijn neef. Maar het interessantste thema van de film zit al in die openingsmomenten: de betekenis die de mens aan het ronkende staal van het motorvoertuig geeft.

Extreme sport is ontsnapping. De adrenaline die vrijkomt bij het tarten van de dood is een antigif voor de sleur van het ‘gewone leven’ – hoe dat er ook uitziet. Extreme motorsport lijkt exponentiële ontsnapping. Deze week komen er twee films uit die focussen op de aantrekkingskracht daarvan.

Het Franse Rodeo, het debuut van regisseur Lola Quivoron dat in Cannes in première ging, doet dat het beste. Hoofdpersoon Julia leeft een deprimerend bestaan in de onderklasse van Frankrijk. Ze heeft geen werk, partners, huisdieren of stabiliteit, alleen haar obsessie voor motorrijden. Bij een lokale rodeo (illegaal motorstuntfeestje) ontmoet ze een groep criminele, mannelijke motorrijders die zichzelf de ‘B-Mores’ noemen. Zij hebben geen behoefte aan een vrouw in het team, maar nadat de enige man die aardig voor haar is een fataal ongeluk heeft gekregen, wordt ze toch opgenomen in de gemeenschap.

Het is een fascinerende blik op de ondergrondse motorclubwereld, die zich juist definieert door afzondering. Authentiek ook, de cast bestaat voornamelijk uit echte motorrijders. Ook hoofdrolspeelster Julie Ledru lijkt met al haar frustratie en (soms ingehouden) woede perfect gecast. Dat is niet gek: Ledru had zó’n interessant leven als eenzame motorist dat Quivoron het karakter op haar aanpaste.

Maar de grootste kracht van Rodeo is de manier waarop Quivoron montage, camerawerk en muziek gebruikt om het verhaal kracht bij te zetten. Vrijwel de hele film is schokkerig en minimalistisch gefilmd. Behalve als Julia op een motor zit. Dan zijn de geluiden gedempt, de kleuren warm, de muziek opzwepend en de camera stabiel. Alle existentiële misère glijdt van Julia af, dit moment op de motor maakt alles het waard. Je gelooft het bijna zelf als kijker.

Magisch realisme

Een gebrek aan subtiliteit maakt Jesús López veel minder indrukwekkend. De film speelt zich af in een kleine Argentijnse plattelandsgemeenschap. Elk dorp heeft een held nodig, en dit dorp heeft autocoureur Jesús López. Hij leefde het snelste, het meest rebels. Als enige steeg hij uit boven de staartzwiepende koeien in de weide. Zijn plotse dood slaat een gat in de gemeenschap. Een gat dat de neef van López, Alba, langzaam begint op te vullen.

Alba heeft niet alleen een familiale band met zijn neef. Ook hij wil ontstijgen aan zijn huidige bestaan, en ook hij heeft een ongeluk gehad, zichtbaar door de littekens op zijn gezicht. Als hem gevraagd wordt om de auto van zijn neef te besturen in een herdenkingsrace, verdwijnt hij in die rol.

Jesús López is nu en dan beeldschoon gefilmd, neigend naar magisch realisme, passend bij een Zuid-Amerikaanse film. Maar regisseur Maximiliano Schonfeld wil zijn magie en symboliek te graag uitleggen, waardoor de film zijn mystiek verliest en banaal wordt.

De metafoor van de snelheid van de motoren en raceauto’s als middel om weg te komen uit het plattelandsleven wordt keer op keer benadrukt (op het einde zelfs letterlijk in een voice-over), waardoor je nooit wordt opgezogen in het verhaal, maar het idee krijgt naar een pamflet te kijken. Dat terwijl de donkere kleuren en horrorachtige synthesizertonen in de scènes waarin Alba achter het stuur kruipt meer dan voldoende vertellen.

Film Bekijk een overzicht van onze recensies over film