Louis versus Matthijs

De steekpass

Het was een prikkelende stelling van Sander Schimmelpenninck in de Volkskrant: Louis van Gaal is de tegenpool van Matthijs van Nieuwkerk. Waar de oud-talkshowhost verwachtte dat iedereen naar zijn pijpen danste, verdiept de bondscoach van Oranje zich in de mensen met wie hij werkt. „Een evoluerende baas”, noemt Schimmelpenninck hem.

Veel mensen zullen het niet met de columnist eens zijn. Die zien in Van Gaal een man die niet tegen kritiek kan. Iemand die wat vaker lacht en geint dan vroeger („zullen we even een wippie maken, Truus?”), maar nog steeds flink kan bulderen, met name tegen zijn kwelgeest Valentijn Driessen van De Telegraaf.

Is Van Gaal een moderne leider? En is zijn stijl van leidinggeven de afgelopen jaren veranderd? Ik besluit het te vragen aan zijn kaartvriend Henny Schipper. Die is vast niet objectief, maar kent hem wel al veertig jaar. Wat valt hem op als hij naar de beelden uit Qatar kijkt?

Volgens Schipper (78) is Van Gaal niet wezenlijk veranderd. Hij heeft wat meer flair, raakt anderen meer aan, maar verder doet hij wat hij altijd heeft gedaan: naar zijn spelers luisteren. Dat zou je modern leiderschap kunnen noemen. „Die familiedag met voetballende kinderen, welke coach doet dat nou”, vraagt hij. „En dan met z’n allen een bootreisje maken, lekker met je bast in de zon zonder zorgen – Louis vóélt dat zijn spelers dat nodig hebben.”

Gaat die vorm van leiderschap, wat voor etiket je er ook op plakt, zijn vriend helpen aan een plek bij de laatste vier? „Als hij een manier vindt om Messi te bedwingen maakt hij een grote kans.”