Interessant dat vertrekken bij een talkshow zo’n effect heeft, dat mag best vaker

ZAP Fleur Jongepier „blokkeerde” en besloot toen maar weg te gaan, nadat Gordon bij Op1 dinsdagavond zei dat „we niet zo woke moeten doen”. Hoe een stille aftocht spraakmakend kan zijn.

Fleur Jongepier, rechts naast Mariëtte Hamer, liep dinsdag weg bij uitzending Op1.
Fleur Jongepier, rechts naast Mariëtte Hamer, liep dinsdag weg bij uitzending Op1. Beeld EO

Een tv-recensent is ook maar een mens, dus zap ik wel eens iets weg. Op1 op dinsdagavond hield ik voor gezien vlák voor Gordon zou vertellen over zijn nieuwe televisieprogramma’s en zijn vertrek van Instagram en uit Nederland (in die volgorde). Of, als ik eerlijk ben, ik haakte een pietsie eerder af, toen Mariëtte Hamer, als regeringsfunctionaris grensoverschrijdend seksueel gedrag het maatschappelijke debat weer eens „aanjoeg” over macht en misbruik. Ik denk dat ik bij de zin „we moeten het erover hebben met elkaar” zapte.

Ik dacht dat ik het interessantste wel zo’n beetje had gehoord, maar de echte juice moest nog komen. Aan tafel zat Fleur Jongepier, filosoof en ethicus, en zij kwam vertellen waarom ze was vertrokken als docent bij de Radboud Universiteit. Haar faculteit, zei ze, was een broedplaats van grensoverschrijdend gedrag. Vrij snel werd duidelijk dat zij zelf geen slachtoffer was, maar wel indirect te lijden had onder vier (ex)-collega’s die met hun gedragingen de boel verziekten. Concreter dan dat werd ze niet. Soms waren het kleine misstappen, zei ze, maar ze hoorde ook „heftige verhalen” de ronde doen. Elk geval leidde tot zoveel „pijn, schade en ophef”, dat zij besloot: „Ik wil hier niet meer zijn.” Ze vertrok.

Nog geen kwartier later voegde ze de daad bij het woord. Ze deed iets wat gasten best eens vaker kunnen doen. Ze speldde haar microfoontje af, zei: „Ik vertrek”, en verdween achter een gordijn. Stomme verbazing bij tafelgasten en de presentatoren, Giovanca Ostiana en Tijs van den Brink. „Heb ik wat verkeerds gezegd?”, vroeg Gordon met een blik alsof hij dit vaker aan zijn fiets heeft hangen. Zou kunnen. Hij had nog geen woord gezegd over zijn programma’s (Kookklunzen met mensen die niet kunnen koken, en Down the road met mensen met Down). Wél was hem gevraagd naar zijn mening over de slechte behandeling van arbeidsmigranten in Qatar. Hij woont tegenwoordig namelijk in Dubai, en dat is ook... ver weg. Hij klutste iets door elkaar over het Nederlands slavernijverleden, ons geheven vingertje, en dat „we niet zo woke moeten doen met z’n allen”.

Of dát de aanleiding was voor Fleur Jongepier om op te stappen? Zou kunnen. Ze had iets snedigs en gevats willen zeggen, las ik in het AD van woensdagochtend. Maar ze „blokkeerde” en besloot toen maar weg te gaan. Haar stille aftocht maakte niet zoveel indruk als die van Thierry Baudet bij Jinek, maar toch interessant dat niets zeggen en vertrekken bij een talkshow zo’n effect heeft. Volgens de EO, die Op1 op dinsdag verzorgde, is er na afloop nog met haar nagepraat, zonder Gordon.

Doorgestoken kaart

En zo zit je dan toch niet rustig, op woensdagavond. Het zal me toch niet overkomen dat ik het weer mis als er wat gebeurt in een talkshow. Bij Jinek gebeurde er in november zo vaak achter elkaar iets onverwacht spraakmakends dat kijkers achterdochtig werden. Die klimaatactivist die zichzelf vastlijmde, de voetbalsupporters die schreeuwend uit de studio vertrokken, de twee anti-Qatar-activisten in het publiek die plotseling aansloegen, dat was vast doorgestoken kaart, bedacht door de redactie om de boel (en de kijkcijfers) wat op te poken. Was niet zo, zei Eva Jinek in de uitzending van 16 november. Ze hoopte dat er nooit meer zoiets ongeplands zou voorvallen. Ik ook, anders slaap ik nooit meer voor tweeën.

De tijd voor de talkshows van woensdagavond ben ik prima doorgekomen. Ik zag een matige documentaire over Sean Connery (Avrotros) en Blauw licht (Human) dat beeld gaf bij het interview van afgelopen weekend in NRC met ambulancebroeder Louis Diks. De stad waar hij als ambulancebroeder 28.000 keer uitrukte, is voor hem een begraafplaats. Elke straat een „memorylane” van letsel en trauma. „Daar komen beelden bij.” Zijn hoofd speelt die af als een diaprojector.

Tussen 22.00 en 23.30 uur zappen tussen Op1 en Beau. Niks aan de hand. Iedereen bleef zitten.