Reportage

Historische zege voor het collectief Marokko, dat Spanje opnieuw een pijnlijk WK bezorgt

Marokko - Spanje Voor de eerste keer staat Marokko in de kwartfinale van een WK. Gedisciplineerd verdedigen was de sleutel tegen Spanje, dat in Qatar maar één wedstrijd won.

Marokko vierde nog lang feest in het stadion, nadat het de strafschoppen veel beter nam dan Spanje.
Marokko vierde nog lang feest in het stadion, nadat het de strafschoppen veel beter nam dan Spanje. Foto Javier Soriano/AFP

Achraf Hakimi (24), geboren en getogen in Madrid en opgeleid bij Real Madrid, velde in het Education City Stadium van elf meter het vonnis over Spanje. De rechtsback van Marokko bracht zijn land met een raak stiftje in extase. Op het veld, op de tribunes en in het centrum van Doha brak een waar volksfeest uit nadat het Noord-Afrikaanse land voor het eerst in de geschiedenis de kwartfinale bereikte.

De Spanjaarden dropen af na een nieuwe afgang op een WK. Sinds de wereldtitel van 2010 kwamen ze niet meer verder dan de achtste finales. „We domineerden, waren beter, maar verliezen door penalty’s”, verzuchtte de Spaanse bondscoach Luis Enrique, die nog niets wilde zeggen over zijn toekomst. „Mijn contract loopt af. Ik moet nadenken wat het beste is voor mij en de nationale ploeg.”

Het elftal van Luis Enrique gold vooraf als de grote favoriet bij het treffen tussen de twee ‘buurlanden’ uit Europa en Afrika. Toch waren er twijfels. Spanje was het WK weliswaar sprankelend begonnen met een 7-0 overwinning op Costa Rica, maar na een gelijkspel tegen Duitsland (1-1) en een onverwachte nederlaag tegen Japan (2-1) was het goede gevoel opeens verdwenen. Terwijl Marokko juist als de nummer één in een groep met Kroatië, België en Canada vol vertrouwen was.

Iedereen die met een Marokkaans paspoort bij dit team komt, wil vechten en sterven voor dit land

Walid Regragui coach Marokko

Het laatste Arabische land

Het voelde voor Marokko als een thuiswedstrijd in het uitverkochte stadion (44.667 toeschouwers). Tienduizenden fans zwaaiden met rode vlaggen en moedigden het laatst overgebleven Arabische land op het WK aan. Sommigen waren overgekomen uit steden als Rabat en Casablanca, anderen vertegenwoordigden de Europese diaspora en daarnaast zaten vele Marokkaanse migranten uit Doha op de tribunes. De Spaanse aanhang was ver in de minderheid en werd voortdurend overstemd.

Op het veld voltrok zich in de eerste helft een gelijke strijd tussen twee elftallen die voorzichtig op zoek gingen naar een doelpunt. Geen van beide ploegen wist grote kansen af te dwingen. Na rust nam Spanje het initiatief over en liep Marokko angstig achteruit. Gelegenheidsspits Marco Asensio moest na ruim een uur plaatsmaken voor Alvaro Morata. Dat maakte weinig tot geen verschil. Spanje mocht nog van geluk spreken dat Marokko er in de verlenging niet met de winst vandoor ging. Walid Cheddira zag zijn inzet getopt door de Spaanse doelman Unai Simón.

Het was de Marokkaanse keeper Yassine Bounou, spelend bij het Spaanse Sevilla, die aan het begin van de dinsdagavond uitgroeide tot de nieuwe held van Marokko. Bounou stopte de strafschoppen van Pablo Sarabia, Carlos Soler en Sergio Busquets. Voor Marokko schoten Abdelhamid Sabiri, Hakim Ziyech en Achraf Hakimi wel raak. Het was de derde keer op rij dat Spanje op het WK een strafschoppenserie verloor. Volgens Luis Enrique was er geen sprake van „een loterij”, maar kwamen zijn spelers simpelweg mentaal tekort tijdens de beslissende reeks. Het talloze malen oefenen op strafschoppen in aanloop naar het WK bleek zinloos.

Lees ook: dit profiel van Hakim Ziyech, sterspeler van Marokko. ‘Geef hem liefde, en hij geeft zijn leven’

Het was pijnlijk dat uitgerekend Sergio Busquets (34) de laatste strafschop voor Spanje miste. De verdedigende middenvelder was de enige representant van ‘het gouden Spanje’ dat van 2008 tot 2012 met twee Europese titels en een wereldtitel ongenaakbaar was. Busquets deed dat als controleur op een middenveld achter Xavi Hernández en Andrès Iniesta. Spanje raakte in verval, maar Busquets bleef onomstreden. Luis Enrique zette hem als leermeester neer naast de jongelingen Pedri en Gavi. Maar een nieuw succes bleef uit voor Busquets, die zijn laatste WK in mineur eindigde.

Fans barstten in tranen uit

Hoe anders was de stemming bij Marokko. Het ongeloof was van de gezichten te lezen. Fans en journalisten barstten spontaan in huilen uit en hapten naar adem. Nooit eerder schaarde een Arabisch land zich bij de laatste acht op een WK. De beste prestatie van Marokko zelf was tot dusver een plaats in de achtste finale op het WK van 1986 in Mexico. Daarin was Duitsland destijds te sterk.

Bij de oudere Marokkanen zullen de gedachten ongetwijfeld terug zijn gegaan naar 36 jaar geleden. Toch is het contrast tussen het elftal van destijds en de ploeg van bondscoach Walid Regragui groot. Marokko is het voorbije decennia met gericht beleid gegroeid als voetballand. Na een reeks van buitenlandse coaches bleek het een meesterzet van de bond om de Franse Marokkaan Regragui voor dit WK een kans te geven.

Marokko speelt in Qatar met een mix van ‘Europese’ Marokkanen die actief zijn in grote competities en Marokkanen die spelen in Saoedi-Arabië of Marokko. De sociaal sterke Regragui slaagde er veel beter dan zijn buitenlandse voorgangers in om een warme band met zijn spelers te kweken. Zijn benoeming zorgde ook voor een terugkeer van de in Nederland geboren Hakim Ziyech en Noussair Mazraoui, die uit onmin met de vorige bondscoach niet meer speelden voor ‘de Leeuwen van de Atlas’.

Regragui zorgde er bovenal voor dat spelers weer met trots het nationale shirt dragen. De bondscoach haalde na het duel met Spanje zijn gram op Marokkaanse journalisten die eerder kritiek uitten op het selecteren van de vele ‘Europese’ Marokkanen. „Mijn spelers hebben aangetoond dat elke Marokkaan een Marokkaan is. Iedereen die met een Marokkaans paspoort bij dit team komt, wil vechten en sterven voor dit land”, stelde Regragui in de catacomben van het stadion.

De bondscoach van Marokko geeft er niets om dat hij de eerste is die zich met een Noord-Afrikaans land plaatst voor de kwartfinales op een WK. „Je bent competent of niet. Ik werk hard, ik heb veel ambitie en ik steek al mijn energie in dit elftal. Misschien als ik later een oude man ben zal ik er trots op zijn. Maar we zijn nog niet klaar. We worden van alle kanten gesteund om in Qatar geschiedenis te schrijven.”