Profiel

Marten de Roon: pragmatische oplossing om Frenkie de Jong te laten stralen

Middenvelder Nederlands elftal Hij is vocaal in de kleedkamer en heeft een groot tactisch inzicht. Nu mocht Marten de Roon het proberen in de basis op het WK.

Marten de Roon (r) werd aan het einde van de wedstrijd vervangen door Teun Koopmeiners.
Marten de Roon (r) werd aan het einde van de wedstrijd vervangen door Teun Koopmeiners. Foto Albert Gea/Reuters

Als linksback Daley Blind tien minuten voor rust de bal kwijtraakt op eigen helft, dreigt zijn tegenstander Ismaeel Mohammad over de flank te ontsnappen. Marten de Roon, rechtshalf, heeft het balverlies voorzien, sprint erachteraan en zet de Qatarees van de bal. Aanval geneutraliseerd, schouderklopje van Nathan Aké. Doorspelen.

Onopvallende maar belangrijke ingrepen kenmerken Marten de Roon, de middenvelder die in het laatste groepsduel, tegen Qatar, voor het eerst dit WK in de basis begon. Zondag, tijdens een gesprek met journalisten in het St. Regis hotel waar het Nederlands elftal verblijft, leek hij al te vermoeden dat hij dinsdag mocht beginnen. Eerder had hij „weinig te zeggen” omdat het goed liep bij Oranje, maar daar was na het moeizame gelijkspel tegen Ecuador (1-1) geen sprake meer van. „Ik ben er klaar voor, ik voel me goed”, zei hij.

Geen Frenkie de Jong

Was De Roon onder bondscoach Ronald Koeman regelmatig basisspeler, onder Van Gaal kreeg de middenvelder nog weinig speeltijd. De bondscoach zag hem als vervanger van Frenkie de Jong. En zo goed als De Jong is hij niet, weet De Roon.

Lees ook: het Nederlands elftal is een groepswinnaar zonder glans. De reportage over Nederland - Qatar.

De middenvelder is, zeker voor een voetballer, zelfkritisch. De Roon heeft niet het overzicht, de techniek en de dribbels van De Jong, erkent hij. Maar hij speelt wél gedisciplineerd, verovert ballen, ziet wanneer hij druk moet zetten en heeft een groot tactisch inzicht. Hij is, kortom, een speler die anderen beter laat spelen.

Ook Frenkie de Jong, die hem tot deze wedstrijd dus uit de basis hield maar tegen Qatar naast De Roon op het middenveld begon. „Ik kan controle en rust brengen, zodat Frenkie wat meer kan zwerven en dribbelen, dat vindt hij lekker”, zei De Roon.

Tegen Qatar – toegegeven, een zeer matige tegenstander – was zichtbaar wat hij bedoelt. De Jong speelde verder naar voren en leek meer vrijheid te hebben dan tegen Ecuador en Senegal, terwijl De Roon als meest teruggetrokken middenvelder de organisatie bewaakte. In balbezit was het minder. Toen De Roon na een half uur toch eens dribbelend het veld dacht over te steken, werd hij simpel van de bal gelopen. Ook een paar eenvoudige passjes belandden bij een tegenstander.

De Roon (31) is een ervaren international, maar ook een speler die anders dan veel ploeggenoten nooit de Europese top haalde. Hij speelde 31 interlands, waarvan 22 als basisspeler. In ruim vijf jaar bij Atalanta Bergamo, subtopper in Italië, kwam De Roon tot bijna driehonderd wedstrijden. Sinds zijn overstap van sc Heerenveen naar de Serie A staat hij hoog op de lijstjes van meeste balveroveringen en minste balverlies.

Ik breng controle en rust, dan kan Frenkie zwerven

Marten de Roon international

Een mooie loopbaan, maar geen carrière die direct wordt geassocieerd met een dragende kracht van Oranje. Toch ís De Roon dat wel, erkennen medespelers en de bondscoach. Zelfs als hij op de bank zit. Volgens Van Gaal is De Roon zelfs een van de spelers die na aanvoerder Virgil van Dijk het hoogst in de hiërarchie staat. Iemand waar andere jongens tegenop kijken.

Dat heeft te maken met zijn instelling, denkt De Roon. „Ik ben een jongen die altijd op 110 procent traint. Je hebt jonge jongens die denken: ik moet in de basis. Wij zijn allemaal ego’s, allemaal belangrijk bij onze club. Dan kan het weleens een teleurstelling zijn dat je niet speelt. Dat heb ik ook. Maar dat betekent niet dat ik de volgende dag niet volle bak train. De jongens zien dat, dat ik er altijd het maximale uithaal.”

Hij neemt bovendien graag het woord in de groep. Zoals na de wedstrijd tegen Ecuador, waarin Oranje bij tijd en wijle werd weggespeeld. Dan is De Roon, invaller in dat duel, de eerste die in de kleedkamer iets zegt om te voorkomen dat teleurstelling omslaat in frustratie. „We moeten de koppies niet laten hangen, zeg ik dan, en niet naar elkaar gaan wijzen.”

Vooral tijdens tactische besprekingen zoals afgelopen zaterdag, de dag na ‘Ecuador’, laat De Roon zich gelden, zegt hij. Hij is graag met tactiek bezig. Nadenken over oplossingen, waar Oranje precies druk moet zetten of waarom dat niet is gelukt. „Ik ben wat ouder natuurlijk en ik denk dat ik het tactisch redelijk zie, dus dan probeer ik wat extra te praten tijdens zo’n nabespreking. Maar ik ben geen goeroe of zo.”