Recensie

Recensie Theater

Een explosie van baldadigheid in vermakelijk ‘Shut Up and Play with Me’

Theater Regisseur Sarah Moeremans en acteurs Louis van der Waal en Joep van der Geest excelleren bij Het Zuidelijk Toneel in een inventieve en geestige ode aan de spelende mens.

Joep van der Geest en Louis van der Waal in de voorstelling ‘Shut Up and Play with Me’.
Joep van der Geest en Louis van der Waal in de voorstelling ‘Shut Up and Play with Me’. Foto Sofie Knijff

Louis van der Waal en Joep van der Geest behoren tot de meest komische acteurs van het land. Terwijl Sarah Moeremans een regisseur is met een groot gevoel voor ironie. Als zij samen besluiten een ode aan de spelende mens te maken, dan belooft dat een ludieke voorstelling te worden. En dat klopt. Hun Shut Up and Play with Me, bij Het Zuidelijk Toneel, is een vermakelijk kleinood, dat verbluft door de inventiviteit en creativiteit en knispert van het spelplezier.

Allereerst sjouwen de twee acteurs een bulk bezems en andere spullen de vloer op. Onderling smiespelen en fluisteren ze wat, maar getrouw aan de titel zal er niet gesproken worden, al fabriceren de mannen doorlopend geluiden en klanken van strijd, pijn, en lol.

Eerst gaan de jassen uit. Gekneed tot een bal zijn die goed voor een scrimmage, ergens tussen rugby en basketbal in. Vanaf dat moment is duidelijk dat alles op de vloer een nieuwe functie kan krijgen in de zucht naar sport en spel. Op de lichtknopjes kun je drummen, met bezemstokken kun je jongleren, stuiteren en een riddergevecht ensceneren. Ook met andere huisraad, zoals plastic zakjes, touwen en elastieken, creëren de twee de meest vreemde spellen.

Vredelievend mens

Dat veel bezemstokken leiden tot een potje mikado laat zich raden, maar niet de combinatie met strippoker tot ‘strip-mikado’, waarbij de spelers uiteindelijk in hun blote kont staan. Fysiek ontzien de twee elkaar niet. Als je ligt ben je een boot, na het touwtrekken een rollade. Maar behoudens een uitval naar een prullenbak, waarop flink getimmerd wordt, is er van agressie geen sprake. De spelende mens is een vredelievend mens, met oog voor de ander.

In deze explosie van fantasie en baldadigheid houden Van der Waal en Van der Geest het tempo hoog en schieten ze zonder overgangen van het ene in het andere spel. Slechts een paar keer nemen ze de tijd voor verontschuldigende gebaren of een moment van zorg of rust – mooi uitgelicht badend in een felle zon.

Deze oprechte ode kiest niet voor satire, al schurkt het daar wel tegenaan in een quasi-modeshow met sportbroekjes op het hoofd, met knipoog naar het werk van fotograaf Hendrik Kerstens. Het ontbreken van een dubbele laag is het enige wat bij Shut Up and Play with Me te wensen overlaat. Zonder een scène die het moment ontstijgt en een ander perspectief biedt, en zonder een act die niet houtje-touwtje is maar werkelijk virtuoos, blijft de toon van de voorstelling geheel gelijkmatig. En dan is het na een uur ook wel mooi geweest. Dan heb je zin om zelf te gaan keten.

Theater Bekijk een overzicht van onze recensies over theater