Met 145 kilometer per uur reed Mick de jonge fietser dood

De Zitting Na een avondje chillen met vrienden trapte Mick (21) het gaspedaal flink in, met fatale gevolgen. Het is een zware ochtend in de Haarlemse rechtbank.

De Zitting

Tamelijk dronken en met zeer hoge snelheid een jonge vrouw op een fiets op slag dood rijden, en daarna hard wegrennen. Het is een zware ochtend in de Haarlemse rechtbank. Als de advocaat met de verdachte binnenstapt, draaien alle hoofden zich om.

Mick blijkt zó in de knoop met zijn daad van juli vorig jaar, dat hij nauwelijks kán spreken, anders dan in korte zinnen en heel zacht. Z’n rechtervoet trilt vrijwel onophoudelijk. Dom, stomme beslissing, spijt, mijn handelen, mijn schuld, ’k wou dat ik ’t kon terugdraaien – het zijn afgeknepen zinnen. Dat hij is „opgejut” door z’n vrienden ín de auto. Na de klap voelde hij zich „bedreigd” door schreeuwende omstanders, waarna hij in paniek wegrende.„Ik wist niet wat ik moest doen.”

Dat alles na een doorsnee avondje chillen met vrienden, met rum-cola en wiet. Daarna bracht Mick in de kleine opgevoerde Renault van z’n moeder „de jongens” naar huis. Hij had zoveel gedronken dat een van z’n maten hem nog vroeg óf hij wel moest rijden. „Misschien heb ik het dáárom juist wel gedaan.” Mick had als enige een rijbewijs.

De zaak lijkt waterdicht. Mick bekende schuld, de snelheid is afgeleid uit de sensoren in de airbags en de locatiefunctie van twee smartphones in de auto. Uit de beschadigde auto, de verspreide brokstukken van de fiets, de plek waar Roshita (28) neerkwam en de remsporen viel af te leiden waar ze precies fietste toen ze werd geraakt. En dat haar licht brandde. Waarschijnlijk was ze al half overgestoken toen de auto haar achterwiel raakte; 145 kilometer per uur, 50 was toegestaan. Ze werd 48 meter door de lucht geslingerd.

De verklaringen van moeder, zus en stiefvader gaan door merg en been. De gang naar het mortuarium, het zwaar beschadigde lichaam, het kruispunt bezaaid met glas, fragmenten van de fiets, onderdelen van de auto, het rapport van de lijkschouwer in het dossier. „Dat had ik achteraf nooit willen lezen”, zegt de stiefvader, die zichzelf sindsdien als „enorm neerslachtig” beschrijft. Er wordt verteld hoeveel humor Roshita had, dat ze kinderen wilde, voor wie ze de namen al had bedacht. Moeder verwacht elke dag dat haar dochter nog leeft. De zaal vecht tegen de tranen, de rechters zitten doodstil. Micks hoofd zakt verder en verder.

Drie uur na de klap is hij zich komen melden. Nu hoort hij de strafeis: vier jaar. De familie wil bijna een ton schadevergoeding van hem. Mick betaalde de begrafeniskosten van 16.000 euro aan de verzekeraar al af. Zijn rijbewijs is ingenomen.

De officier neemt hem zijn „berekenende gedrag” kwalijk. Wegrennen, onvindbaar blijven zodat zijn promillage kon zakken, ontwijkend verklaren bij de politie, ongeloofwaardig ook. Dat hij dacht maar 60 te rijden, niet op de teller lette, dat Roshita zonder licht reed en opeens uit de bosjes verscheen. En pas nu over groepsdruk beginnen en niet al bij de politie.

Toen Mick jonger was, kreeg hij al boetes voor gevaarlijk weggedrag: rijden met een opgevoerde brommer en een scooterongeval met letsel. De wijkagent had zo’n tien signaleringen voor Micks weggedrag. En op Facebook heeft hij het graag over straatraces. Sinds het ongeval ziet hij de vrienden van die avond niet meer. Hij zegt het te verwerken „door te werken. Dat maakt me kalm.” Hij praat veel met zijn baas over zijn daad – die heeft ook een brief over elektricien Mick aan de rechtbank gestuurd. Drinken doet hij niet meer. Hij heeft angst om het huis te verlaten en last van schuldgevoelens. De reclassering vindt de herhalingskans laag en adviseert alternatieve strafoplegging.

Zijn advocaat begint over een fout van het Openbaar Ministerie en de politie. De bloedstaal van Mick is naar het verkeerde laboratorium gestuurd, waarna de maximale wettelijke verzendtermijn werd overschreden. De advocaat wil dit deel van het bewijs ongeldig laten verklaren. En concentreert zich verder op de forse eisen voor shock- en affectieschade. Mag een stiefvader die zijn dochter pas sinds haar 16de kent wel in aanmerking komen voor affectieschade? En de voorrangsweg van de aanrijding „nodigt uit tot hardrijden”, meent ze. De snelheidsmetingen vindt ze „niet eenduidig”. Dat de politie een brandend fietslampje op het asfalt vond, wil nog niet zeggen dat het óók brandde op de fiets. Bij zijn ‘laatste woord’ zegt Mick dat hij met de familie meeleeft.

De rechtbank veroordeelt Mick tot twee jaar cel, waarvan één voorwaardelijk, en vier jaar rijontzegging. En schadevergoedingen voor vader, moeder en zus van in totaal 30.000 euro. De straf valt lager uit omdat Mick erg jong is en oprecht berouw toonde.