Overtreffende trap

De steekpass

Surrealistisch. Zo is het WK in Qatar te omschrijven. Sommigen vragen zich misschien af of het toernooi wel goed is georganiseerd, of het gastland het aankan om 32 landen en hun supporters te ontvangen. Dat lijdt geen enkele twijfel. Als er al kritiek mogelijk is op de kwaliteit van de faciliteiten en de infrastructuur, dan is het dat vrijwel alles over de top is.

Je valt als buitenstaander van de ene verbazing in de andere. Ik ben in heel wat steden geweest, maar nog nooit zag ik een metro die kan tippen aan die van Doha. Tegenover ons hotel ligt het Bin Mahmoud-station. Over smetteloze granieten vloeren kom je via roltrappen uit op het perron waar binnen drie minuten een ultramoderne metro komt aanrijden.

Als je vanuit je vliegtuigstoel de geairconditioneerde wagon verlaat, sta je al snel oog in oog met een van de acht stadions. Ik ben in heel wat steden geweest, maar nog nooit zag ik imposantere arena’s dan die van Qatar. De eerste blik in een stadion waar je nog nooit bent geweest is altijd bijzonder. Maar hier is het de overtreffende trap. Alle stadions zijn mooier dan een nieuwe Kuip er in de stoutste plannen uit zou zien.

Het Al Bayt, een uurtje buiten Doha, als het decadente hoogtepunt. Een stadion in de vorm van bedoeïenentent met een uitschuifbare overkapping. Zeven duels worden er gespeeld, waaronder Qatar-Nederland dinsdag, maar het dak gaat nooit dicht. Na het WK hoeft het niet meer. Dan speelt Al Khor SC er in een gedecimeerd stadion voor een handjevol fans.