Recensie

Recensie Film

Wonen tussen de geesten van Janis Joplin, Leonard Cohen, en Jimi Hendrix

Documentaire Jarenlang was het befaamde Chelsea Hotel de plek waar beroemde kunstenaars en muzikanten verbleven, maar de oude hotelbewoners moeten nu een aparte lift nemen, zodat ze de overige, veel meer geld opleverende hotelgasten geen last bezorgen.

Beeld uit de documentaire ‘Dreaming Walls: Inside the Chelsea Hotel’.
Beeld uit de documentaire ‘Dreaming Walls: Inside the Chelsea Hotel’.

Aan het befaamde Chelsea Hotel in Manhattan kleeft de mystiek van rebelse bohemiens die er jarenlang hun artistieke dromen najoegen, vooral in de jaren zestig en zeventig. In de eerste beelden van Dreaming Walls: Inside the Chelsea Hotel zien we archiefbeelden van beroemde kunstenaars en muzikanten op de muren van het hotel geprojecteerd worden, onder wie Janis Joplin, Leonard Cohen, Jimi Hendrix, Marilyn Monroe, Bob Dylan, Andy Warhol en Salvador Dalí. Jarenlang was het een fameus kunstenaarshotel, maar die tijd is door een verbouwing tot hip hotel voorgoed voorbij.

Dreaming Walls toont de gevolgen van deze bijna elf jaar durende renovatie voor de bewoners die er vaak al jarenlang wonen en er door huurbescherming niet uitgezet kunnen worden. Ze zitten niet alleen langdurig in de bouwchaos, maar zullen nooit meer de huur kunnen betalen als de transformatie eenmaal af is – dat was in februari 2022.

Schril contrast

Zo legt Dreaming Walls het zoveelste geval vast van gentrificatie in New York, meer en meer een metropool voor rijke mensen. De oude hotelbewoners zijn zo veel mogelijk naar de eerste verdieping verhuisd. Ze mogen niet meer over de prachtige gietijzeren trappen maar moeten een aparte lift nemen, zodat ze de overige, veel meer geld opleverende hotelgasten geen last bezorgen.

De Belgische regisseurs Amélie van Elmbt en Maya Duverdier portretteren een aantal van die oude bewoners, onder wie choreografe Merle Lister, kunstenares Susan Kleinsinger en auteur/beeldhouwer Skye Ferrante. Hun niet-commerciële opvattingen over het kunstenaarschap staan in schril contrast met de dollartekens in de ogen van de nieuwe hoteleigenaren (aan wie verder geen aandacht wordt besteed). Daarbij zweeft de camera door de gangen van het oude hotel, dat vol zit met geesten uit het verleden. Archiefbeelden, waaronder gruizige video’s, evoceren het rijke verleden van het in 1885 geopende Chelsea Hotel. Waarbij geldt dat hoe gevoeliger je bent voor de (valse?) romantiek rond bohemien-kunstenaars, hoe beter je deze wat al te impressionistische documentaire zult vinden.

Film Bekijk een overzicht van onze recensies over film