Recensie

Recensie Film

Sciencefiction over een toekomst waarin we slaaf zijn van elkaars lichaam

Sciencefiction Muzikant en multitalent Dan Geesin maakte een gekke, plechtige en volstrekt eigenzinnige sciencefictionfilm over de mensheid in de nadagen van een milieuramp. Meer van dat in Nederland graag.

De ene groep heerst, de andere wordt uitgebuit, in ‘Sputum’.
De ene groep heerst, de andere wordt uitgebuit, in ‘Sputum’.

Het gaat in de eigenzinnige Nederlandse sciencefictionfilm Sputum tussen de Antieken en de Bakelieten. De enige twee bevolkingsgroepen die na een ramp die de aarde in eeuwige schemer hult zijn overgebleven. Ze herhalen de patronen van weleer. De ene groep heerst, de andere wordt uitgebuit. Dat de onderdrukte groep degene is die resistent is tegen de giftige wolk die bij tijd en wijle opdoemt compliceert de zaken. Ze worden ‘gemolken’ om hun speeksel af te staan aan de geprivilegieerde klasse.

Het uitgangspunt van de eerste lange speelfilm van muzikant, filmmaker en multitalent Dan Geesin is net zo eenvoudig als dat van Game of Thrones, alleen kwam het bij hem op inventiviteit en niet op budget aan om een overtuigende fantasywereld te bouwen met z’n eigen ‘looks’ en z’n eigen mores. Er zijn die twee partijen, er is een liefdesgeschiedenis tussen Kalta en Jimin, twee kinderen uit verschillende klassen.

De film was lang in ontwikkeling, en krijg nu na twee jaren pandemie een onverwachte actualiteit: we zijn slaaf van elkaars en ‘andermens’ lichaam. Het resultaat is een beetje ernstig, een beetje plechtig en een beetje gek. Iets tussen film noir en Frankenstein. De geest van David Cronenbergs laatste film Crimes of the Future is ook nooit ver weg: beide films vinden een uitgangspunt in onze plasticverslaafde wereld.

Ecodystopie Sputum is minimalistisch en stijlvast. Het is een uitgesponnen doodgraverscène uit Shakespeares Hamlet die op de absurditeit van onze sterfelijkheid reflecteert. Het is alsof Nagg en Nell uit Samuel Becketts Endgame uit hun vuilnisbakken zijn gekropen en gewoel en gekrioel in een postnucleaire wereld aantreffen. Het is een toekomst die op de puinhopen van het paradijs terugkijkt naar het verleden. Dat maakt de film soms topzwaar. Maar desondanks meer van dit graag in Nederland. Als een noodzakelijk tegenwicht tegen alle vrijblijvendheid.

Film Bekijk een overzicht van onze recensies over film