Opinie

Nieuwe islamvrienden zijn weer de verkeerde

Sjoerd de Jong

Moslims zijn lieve mensen? Verbaasde commentatoren noteerden lovende uitspraken over de islam van de leider van Forum voor Democratie. In een interview op YouTube zag de anti-oikofoob nog wel probleempjes maar het lang gekoesterde vijandbeeld was misplaatst. „Die mensen zijn hier nu eenmaal. Laat ze.”

Het hoeft niet te verbazen, en is ook niet zomaar weer een vrolijk rondje in de ophef-carrousel. Ja, de leider in kwestie heeft zich eerder argwanend uitgelaten over de „loyaliteit” van moslims (2010) en een lans gebroken voor manmoedig „generaliseren over de islam” (2012). En dan was er die „verdunning” van de bevolking, ten koste van het witte Europa. Maar toch, hard core islam-knuppelen („kopvoddentaks”, „haatpaleizen”) werd liever overgelaten aan de vrijheidspartij van de bevriende, maar wat ordinaire benedenburen.

Logisch, want de ware volksvijand voor de anti-oikofoob zijn niet in de eerste plaats moslims – die tenminste nog ergens in geloven – maar dat is de weke, verwijfde (of non-binaire) elite die het land heeft uitgeleverd aan postmoderne uitzuigers. Moslims zijn hooguit arme pionnen in dat kosmopolitische bordspel. Jong-rechtse dispuuts-revolutionairen dagdromen over een traditionele sociale orde (met henzelf aan de top), waar ook godsdienst een plaats in heeft.

In reactionaire of extreem-rechtse kringen heeft de islam ook altijd dubbele papieren gehad. Enerzijds gehaat als een agressieve vijand die Europa onder de voet dreigt te lopen. Anderzijds – en om dezelfde reden – bewonderd en gunstig vergeleken met het slappe andere-wang-christendom. De islam is ten minste nog een levende gemeenschap, die vrouwen en mannen netjes hun plaats toekent.

Dat zegt meer over reactionaire preoccupaties dan over de islam, maar het heeft een geschiedenis. De partij van die eerdere leider, de man uit Braunau am Inn, zag in de islamitische wereld een strategische bondgenoot tegen het Britse imperialisme. De sympathie werd ideologisch onderbouwd. Rassendenkers wrongen zich in bochten om Arabieren, toch ook Semieten, net iets minder minderwaardig te vinden dan Joden. Het Ministerie van Propaganda sommeerde media niet langer „antisemitisch” te gebruiken maar „anti-Joods’’. De leider zelf bewonderde, behalve de boeken van Karl May, de islam als een strijdbare godsdienst van het hier en nu.

Zulke opportunistische islamofilie is ook niet voorbehouden aan extreem-rechts. De religie is altijd in trek geweest als hangplek voor gedesillusioneerde geesten die snakken naar de ondergang van het decadente, liberale Westen.

Intussen is het toch vooral cynisch. Eerst jarenlang angst zaaien en instemmend toekijken hoe moslims als barbaren worden afgeschilderd, en nu zoete broodjes bakken.

Van je vrienden moet je het hebben.

Sjoerd de Jong schrijft elke donderdag op deze plek een column.