Recensie

Recensie Film

Het leven van een Egyptische tiener is soms behoorlijk schizofreen

Drama Net als veel pubers leidt Souad een schizofreen bestaan. Enerzijds is zij de vrome dochter, anderzijds praat zij frivool en al rokend met haar vriendinnen over seks.

Souad (Bassant Ahmed, rechts) en haar zusje Rabab (Basmala Elghaiesh) in ‘Souad’.
Souad (Bassant Ahmed, rechts) en haar zusje Rabab (Basmala Elghaiesh) in ‘Souad’.

Er gaapt meestal een kloof tussen hoe tieners zich presenteren – vooral online – en hoe zij zich voelen. Over die afstand gaat het Egyptische Souad. Het negentienjarige titelpersonage Souad woont in een stadje aan de Nijldelta, samen met haar ouders en zusje Rabab. Net als veel pubers leidt Souad een schizofreen bestaan. Enerzijds is zij de vrome dochter, inclusief hijab, anderzijds praat zij frivool en al rokend met haar vriendinnen over seks. Op haar T-shirt staat ‘Girls Do Not Dress For Boys’, een stoere slogan waar Souad niet naar handelt. Om indruk te maken op Ahmed, een oudere man met wie zij flirterige berichtjes uitwisselt, maakt zij foto’s van zichzelf met felrode lippenstift en ontblote schouder. Vervolgens vraagt zij paniekerig of hij die wil verwijderen. Halverwege de film gebeurt er iets met Souad, waarna haar dertienjarige zus Rabab naar Alexandrië reist, de havenstad waar Ahmed woont.

Souad is een film over contrasten, zoals die tussen fantasie en realiteit, leugens en waarheid. Creëert Souad een onoverbrugbare afstand tussen haar echte en online leven? Is het kameleontisch spelen met diverse identiteiten gevaarlijk? De Egyptische regisseur Ayten Amin koppelt de kloof tussen hoe je je voordoet op sociale media en de prozaïsche werkelijkheid aan andere tegenstellingen: die tussen grootstedelijke metropool en meer landelijke steden, tussen kindertijd en volwassenheid. Waarbij iemands leeftijd niet veel zegt, jongere zus Rabab gedraagt zich volwassener dan Souad.

Amin castte geen glamoureuze acteurs maar sterk spelende amateurs. Amins nadruk op het alledaagse werkt soms echter tegen haar film, zo zijn niet alle dialogen en scènes even boeiend. Het documentair gedraaide Souad houdt alles vrij impliciet, waardoor al te nadrukkelijke scènes opeens opvallen. Zoals die waarin Souads vader in een grove pennenstreek wordt neergezet als patriarchale bullebak als hij een schoonmakende Souad opdraagt: „Zet even thee en breng me wat koekjes, zet de tv eens terug.”

Film Bekijk een overzicht van onze recensies over film