Opinie

Morele meewind

Stephan Sanders

Waar ik op hoop: dat ik een dezer dagen in de fuik loop van een tv-ploegje, dat een voxpop wil opnemen. Er is elke dag wel een kwestie, of anders wel het gesprek van de dag, en dat zou de komende week heel goed kunnen zijn: het WK in Qatar. ‘Wij’ gaan sowieso, ons elftal, en de regering stuurt onze sportminister, daar valt niets meer aan te veranderen. Maar hoe zit het met de moraal van de thuisblijvende tv-kijker?

Ik zou handenwringend in beeld willen komen, met een getourmenteerd gezicht, waarna ik belijd: „Lang, lang getwijfeld. Het zijn en blijven tenslotte onze jongens. Maar mijn partner en ik hebben besloten: nee, we kijken niet.”

Dat ‘mijn partner en ik’ zou ik op een veelbetekenende manier uitspreken. Vromer dan vroom zou ik lijken, alsof ik een offer bracht. Maar ik geef niet om voetbal en elke tv-registratie ervan mis ik fluitend. Soms past een ethische houding prima bij de dingen waar je toch al niet om gaf. Je hebt dan morele meewind; zonder rijbewijs rij je niet en bent in dat opzicht al een leven lang emissieloos; wie onderhand het vliegen en het hele vliegtraject plus luchthaven zat is, kan zich verheffen uit de Schipholmassa. Het komt je aanwaaien, dit fraaie standpunt, het doet nauwelijks pijn, het strekt tot eer.

Maar nu deed ik deze week bij uitzondering iets waarvan ik weet dat ik er vroeger aardigheid in had: nieuwe kleren kopen. Zo’n tien, twintig jaar geleden was dat de gewoonste zaak van de wereld, ik ging er zelfs wel eens voor naar Parijs (ja, ja per trein). Maar meestal kocht ik een pak of jas per inval: liep langs winkels, zag iets hangen en kocht het.

Hier heeft de geest van corona weldadig werk verricht: veel winkels gesloten, en wie wilde er nog maar kort geleden onnodig dicht op elkaar staan rond pashokjes? En aan internetbestellen heb ik een hekel, het hele idee van ‘thuisbezorgd’ is aan een thuiswerker niet besteed.

De lol van nieuwe kleren wordt ook minder bij het ouder worden. Er valt meer te bedekken, dat is vooral functioneel, niet per se expressief. Wie al langer meeloopt heeft veel oude kleren: die kunnen opgelapt worden en voelen vertrouwd.

Ik zou het grote nummer van de recycling best kunnen opvoeren: ik leef ernaar, maar dat is maar zeer ten dele mijn eigen verdienste. Het helpt dat er momenteel een groeimarkt is voor eco-ideeën: er is iets gaande dat groter is dan mijn individuele besluit.

De goede smaak waait de juiste kant op: een golf, het begin van een morele revolutie, en ik surf mee.

Stephan Sanders schrijft elke maandag op deze plek een column.