Recensie

Recensie Film

Wakanda komt de dood van Black Panther nog niet te boven

Hoofdrolspeler Chadwick Boseman overleed, zonder hem is ‘Wakanda Forever’ een herhalingsoefening in disbalans.

(L-R): Alex Livinalli as Attuma and Mabel Cadena as Namora in Marvel Studios' Black Panther: Wakanda Forever. Photo courtesy of Marvel Studios. © 2022 MARVEL.
(L-R): Alex Livinalli as Attuma and Mabel Cadena as Namora in Marvel Studios' Black Panther: Wakanda Forever. Photo courtesy of Marvel Studios. © 2022 MARVEL. Marvel Studios

Het overlijden van hoofdrolspeler Chadwick Boseman zadelde regisseur Ryan Coogler op met een wellicht iets te groot probleem bij zijn vervolg op de Marvel-megahit Black Panther uit 2018. Noodgedwongen herschreef hij het scenario: het is geen spoiler dat zijn held T’Challa in de eerste scène dood wordt verklaard. Het isolationistische Afrikaanse land Wakanda rouwt; zijn moeder, koningin Ramonda (Angela Bassett), neemt de troon over. Terwijl Wakanda zich moet weren tegen westerse landen die azen op het machtige edelmetaal vibranium, dat de staat grote welvaart en kennis bracht, blijkt er op de bodem van de Atlantische Oceaan een tweede land te zijn dat zijn bestaansrecht aan de unieke delfstof dankt.

De eerste Black Panther brak met een traditie van witte superhelden; studio Marvel bewees met het enorme wereldwijde succes dat er óók een markt is voor helden van kleur. De thematische rode draad van die eerste film wordt hier doorgetrokken: nu verschillen Ramonda en Namor, de baas van het onderwatervolk, van mening over hoe beide landen zich moeten beschermen tegen de rooflust van de rest van de wereld. Kiezen ze voor de aanval of voor het verzoenende woord? Toevallig noch subtiel is de opvallende bijrol voor Haïti, het eerste land dat in 1804 zelf zijn koloniale ketenen afwierp.

Regisseur-scenarist Coogler heeft dit keer echt te lang nodig om tot de kern van zijn verhaal te komen. Het vergt anderhalf uur praten en uitleg voordat zich eindelijk wat actie aandient. Dat slaat de film uit balans.

De machtsstrijd en de rouwverwerking aan het hof van Wakanda nemen Shakespeariaanse vormen aan, wat Black Panther 2 bij vlagen erg zwaar maakt. Niet alleen de charismatische Boseman wordt op deze momenten gemist, ook gelaagde schurk Michael B. Jordan die in het eerste deel in elke scène de show stal. De poging wat lucht in het verhaal te pompen door gedoe rond aimabele FBI-agent Ross (Martin Freeman) en zijn baas (Julia-Louis Dreyfuss in Veep-modus) heeft iets gekunstelds.

Lees ook: de recensie van ‘Black Panther’

Eigenlijk voelt de film als een tussendeel, wat wordt bevestigd door de belofte in de aftiteling dat Black Panther zal terugkeren. Een intrigerend subplot over spanningen tussen Wakanda en het rijke Westen verdwijnt na het eerste half uur uit beeld: spaart Coogler zijn kruit voor de grote finale?

Een lage middenmoter in het uitdijende Marvel-universum helaas. Al is het onmogelijk niet ontroerd te raken door het eerbetoon aan Boseman aan het einde. En voelt het na de emancipatie van de zwarte redder in deel 1 verfrissend dat Wakanda Forever eigenlijk alleen vrouwelijke superhelden kent.

Film Bekijk een overzicht van onze recensies over film