Brieven

Iraans protest in Berlijn

Nederlandse media zijn tekortgeschoten

Brieven

Met mijn Iraans-Nederlandse vrienden had ik het op zaterdag 22 oktober over niets anders: de demonstratie die op die dag in Berlijn plaatsvond om de Iraanse bevolking te steunen in hun strijd tegen het islamitische regime. Het werd de grootste Europese demonstratie voor Iran ooit, met tussen de 80.000 en 100.000 demonstranten uit heel Europa. Sommige van mijn vrienden waren erbij, degenen die zoals ik thuisbleven hadden fomo. We voelden allemaal hoe uniek het was dat een diaspora zich op deze manier verenigde en de straten rondom de Grosser Stern vulde met de leus ‘Jin Jiyan Azadi’ (Vrouw Leven Vrijheid).

BBC pikte het nieuws op, evenals Le Monde, The Guardian. Het komt dan ook niet vaak voor dat zoveel mensen samen demonstreren in Berlijn. Laat staan dat er bussen vol vanuit omringende landen als Frankrijk, Italië of Nederland heen gaan. Een vriendin appte me vanaf de snelweg: „Alleen maar Iraniërs om ons heen!”

Internationale media-aandacht was er dus voldoende, maar in Nederland verschenen er slechts wat korte berichten op enkele nieuwssites. NRC, de Volkskrant en Trouw wijdden de dagen erop geen enkel artikel aan de demonstratie. In het NOS Journaal werd overigens op 22 oktober wel gesproken over demonstranten in Duitsland, maar dat ging om 24.000 mensen die protesteerden tegen de hoge inflatie. Zuur genoeg berichtte de Iraanse staatstelevisie ook over diezelfde demonstraties en negeerde daarbij de protesten tegen het eigen regime.

De Nederlandse media zijn duidelijk tekortgeschoten in de berichtgeving rondom de mars in Berlijn. Deze historische gebeurtenis had opgetekend moeten worden; dat bijna honderdduizend Europese staatsburgers naar één stad afreizen voor een gezamenlijk protest is zeldzaam en daarom nieuwswaardig.

Bovendien mogen er nauwelijks journalisten werken in Iran en blokkeert het regime de internettoegang, bang dat er beelden van hun misdaden of van de protesten aldaar naar buiten komen. De bevolking vraagt vooral om één ding: versterk onze stemmen. Hier in Europa kunnen wij dat doen door hun roep om vrijheid te verspreiden. De Iraanse diaspora kwam massaal samen in Berlijn zodat hun stemmen nóg harder zouden klinken. De Nederlandse pers leek echter doof voor deze boodschap.

Amsterdam