De mantel der liefde bestaat echt

Expositie Het is een liefdevolle hommage van een zoon aan zijn moeder, ziet .

Kunstenaar George Moormann in de Gravenzaal in Haarlem voor de installatie Stof zijt gij op 6-7 november.
Kunstenaar George Moormann in de Gravenzaal in Haarlem voor de installatie Stof zijt gij op 6-7 november. Fotomontage Leo Enzlin

Is het een tombe? In het keldertje staat een antieke pot met een deel van haar as erin. Of meer een altaar? Haar knappe gezicht prijkt hier op affiches en op kleine, minutieus verknipte fotootjes. Toch is de sfeer speels, eigenzinnig: in de Haarlemse galerie Kruis-Weg68 is vanaf vrijdag de visuele verbeelding van een rouwproces te zien waar je ondanks het verdrietige uitgangspunt – zoon verliest zijn geliefde moeder – met een glimlach vandaan komt.

De zoon in kwestie is dichter en beeldend kunstenaar George Moormann, drijvende kracht achter uitgeverij De Zingende Zaag, en zijn moeder heette Louise Weber. Tot haar dood op 86-jarige leeftijd, nu zeven jaar geleden, woonde Louise zelfstandig aan het Spaarne in Haarlem en George, haar oudste zoon, was altijd dicht in de buurt. Bellen, langskomen. Ze spraken elkaar elke dag. En ze werkten samen.

Louise was een krachtige, goed verzorgde vrouw die barstte van het creatieve talent: ze maakte al haar eigen kleding en was altijd bezig iets te naaien, te knippen, te breien, te verstellen. Bij haar overlijden liet ze een onafgemaakt kantklos-werkje achter. Als jonge vrouw had ze als coupeuse gewerkt bij het Haarlemse kledinghuis Van der Steur; na haar huwelijk werd ze ontslagen, zoals gebruikelijk was. Louise bleef thuis actief als kostuumontwerper, hoedenmaakster, naaldkunstenaar en wat al niet, maar onbetaald en door weinigen gezien.

George ging op zijn vijftiende op kamers – het huwelijk van zijn ouders liep ten einde en de spanningen waren niet meer te harden. Vader, achteraf bezien in de greep van een kampsyndroom, verdween uit het leven van Louise en de drie zoons. Ze stonden er alleen voor. Dat bezegelde hun innige band. Louise sprak liever niet over haar verdriet – mooie dingen maken en nieuwe dingen leren was haar manier van overleven.

Bij elk nieuw project van De Zingende Zaag schakelde George zijn moeder in voor de tactiele, esthetische dimensie. Het gelijknamige tijdschrift verfraaide zij met ingenaaide lapjes stof, een donsveertje, één keer een ingenaaid briefje van toen nog tien gulden, want in de kunst draait het niet om geld. Ze had altijd ideeën.

Haar dood liet Moormann aanvankelijk verlamd achter. Hoe moest het nu met haar huis, haar nalatenschap van honderden kledingstukken en andere kleinoden? Uiteindelijk vermaakte hij een deel van haar stoffen tot een lange Mantel der Liefde, die hij zal dragen tijdens een speciale performance. Het goud dat ze droeg liet hij omsmeden tot een ring. Hij bundelde de gedichten die hij de afgelopen twintig jaar aan zijn ouders wijdde en nam een korte film op. En hij bezorgde Louise postuum een eigen modelabel: in haar mooiste bloesjes prijkt nu een sierlijk logo. Maison Louise Weber.

Vanaf 28 oktober te zien in galerie Kruis-Weg68, Haarlem. wwwkruis-weg68.com