Marijn Frank heeft door hardlopen geleerd stil te staan bij haar gemis

Zap

Documentairemaker Marijn Frank maakte met Overgave een intieme film over haar overleden hartsvriendin. Ze besluit te gaan hardlopen om het verlies te verwerken.

Marijn Frank in Overgave.
Marijn Frank in Overgave. Beeld NTR

In De tijd van ons leven trainen Rutger van Castricum (presentator) en Chatilla van Grinsven (oud-basketballer) voor het WK tijdrijden in Australië. Een paar maanden tijd om zo fit te worden als een prof. Een oud-ploegleider waarschuwt hen van tevoren. Voor de fysieke pijn en het lijden tijdens lange trainingsuren. Maar vooral tegen het gevecht dat ze zullen leveren met zichzelf. „Je vecht tegen iets wat er niet is. Iets wat je niet ziet.” Training, zegt hij, vergt overgave.

Op maandagavond keek ik naar de documentaire Overgave die Marijn Frank maakte voor haar beste vriendin Annemarie die géén tijd van leven meer had. Ze overleed op haar 37ste aan kanker, met achterlating van een echtgenoot en een dochtertje van 7. Ze laat Marijn Frank haar ketting na en haar hardloopoutfit. Rood hempje, zwart broekje. Een jaar of twee voor duidelijk werd dat ze een tumor in haar tong had, was ze gaan hardlopen. Het rennen deed haar goed, zegt Frank in de film die ze over haar maakte. „Het hielp haar door donkere tijden heen.” Voor haar zijn de maanden na de dood van haar vriendin zo donker dat ze besluit ook te gaan hardlopen, ook al heeft ze er een hekel aan. Haar vriendin rende de halve marathon in Egmond, zij gaat voor de hele in Berlijn. Haar coach waarschuwt haar van tevoren. Wegrennen voor verdriet kan niet. „Als je thuiskomt, ligt het gewoon op je te wachten.”

Is het leuk om naar mensen te kijken die heel hard hun best doen zichzelf klaar te stomen voor een grote prestatie? Niet per se. Op de vrijdagavond trekken Rutger en Chatilla er niet veel kijkers mee. Overgave is totaal iets anders. Tuurlijk, we zien Marijn Frank hollen alsof haar leven ervan afhangt, huilen en op haar horloge kijken hoe lang het lijden nog zal duren. Door de trainingsbeelden heen richt ze zich in voice over tot haar vriendin en we zien beelden die ze met haar maakte toen ze ziek was. Intiem en intens verdrietig. Doodgaan is erg, doodgaan en een jong kind achterlaten is niet te doen.

Nou wil het geval dat ik in een huis woon langs de route van de Amsterdamse marathon. Afgelopen zondag zag ik ze weer voorbij komen. Eerst de sprinters, daarna de slierten sjokkers, de springstappers en de mensen die zichtbaar iets te bewijzen hebben aan deze of gene of zichzelf. Volgend jaar zal ik beter opletten of ik Marijn Frank langs zie komen, nu ze door het rennen heeft geleerd stil te staan bij haar gemis.

Droomdeelnemer

Naar de uitzending van Spoorloos van maandagavond was ik benieuwd. Uit de vooraankondiging bleek dat Derk Bolt in Colombia twee deelnemers zou herenigen met hun biologische families. Net nu vorige week commotie was uitgebroken over mismatches uit het verleden. Een tussenpersoon ingehuurd door Spoorloos zou geadopteerden hebben gelinkt aan de verkeerde families. Uitgerekend in Colombia.

Lees ook: Een foute koppeling is een absolute nachtmerrie, zegt deze Spoorloos-fixer

De uitzending ging door mét een ingelaste inleiding. Bolt verontschuldigde zich niet en beschuldigde niemand. Wel erkende hij het verdriet en de teleurstelling van de „paar deelnemers” bij wie de match misging. Hij kondigde „gedegen onderzoek” aan dat „veel tijd” zou kosten. Over recente matches bestond geen twijfel, benadrukte hij. Tegenwoordig wordt er altijd een dna-test afgenomen. Zien we daarom de vader van de 36-jarige Joedi een document voorlezen waarin zijn vaderschap wordt bevestigd? Voor het blazoen van Bolt was Joedi trouwens een droomdeelnemer. Zij vertelde dat ze altijd al wist dat áls ze haar familie ooit zou zoeken, ze zich zou melden bij Spoorloos, en „Derk” haar zou helpen. Maar toen werd Bolt ontvoerd in Colombia (in 2017). Dat zal voor hem „traumatisch en heftig” zijn geweest, zegt ze. Haar „droom” spatte uiteen, Bolt zou vast nooit meer voor haar naar Colombia durven. Hij ging toch en vond dus haar vader, maar ook haar halfzussen, halfbroer en moeder.