Recensie

Recensie Film

Een rouwdrama met paranormale trekjes

Narcosis maakt mooi invoelbaar hoe na een groot verlies alledaagse dingen soms bevreemden. Bijvoorbeeld door een ritselende boom die hoofdpersoon Merel (Thekla Reuten) dagelijks ziet via een ongewoon camerastandpunt in beeld te brengen.

Het rouwdrama toont een gezin een jaar nadat vader John (Fedja van Huêt) niet meer is bovengekomen na een grotduik in Zuid-Afrika. Iedereen gaat op zijn eigen manier verder. Moeder Merel duwt alle hulp weg en weigert te erkennen dat hij is overleden, zoon Boris (Sepp Ritsema) onderdrukt al zijn woede en vlucht in gevaarlijke oefeningen om zijn eigen duikvaardigheden te verbeteren en dankzij haar verbeelding fladdert dochter Ronja (Lola van Zoggel) vrolijk verder; ze belt immers iedere dag met haar vader.

Wie weinig voeling heeft met het paranormale, zal zich tijdens het kijken van Narcosis soms over een drempel heen moeten zetten. Merel werkte voor de dood van John als medium. Zal ze hem zien tijdens een sessie? Het voegt een extra spanningslijntje toe aan de verder realistische film over de nasleep van een overlijden.

Lees ook: het profiel van actrice Thekla Reuten

Het opmerkelijk genuanceerde acteerwerk van zowel Reuten als de twee jonge acteurs neemt gelukkig ook sceptische kijkers mee in het aangrijpende proces van dit gezin. Rauwe pijn komt niet tot uiting in voorspelbare hysterische huilbuien, maar subtieler, via sombere blikken of passief agressieve opmerkingen over een kapotte achterklep.

Het is dus jammer dat de film zich tijdens de flashbacks wel af en toe verliest in zoetsappige clichétaferelen over een idyllische verliefdheid en gezinsleven. Is dat het enige wat ze zich herinneren? Als kijker blijf je ook achter met enkele vragen over waarom John de grote risico’s nam die leidden tot zijn dood.