Recensie

Recensie

‘The Rings of Power’ komt eindelijk écht op gang

Fantasyserie Je zou bijna denken dat ‘The Lord of the Rings: The Rings of Power’ ons de eerste afleveringen in de wachtkamer heeft laten zitten, tot de ophef over de cast minder werd. De vaart en de diepgang komen er nu in, met dank aan een gedenkwaardige schurk.

Orks op jacht in The Lord of the Rings: The Rings of Power.
Orks op jacht in The Lord of the Rings: The Rings of Power. Matt Grace / Prime Video

En zo zijn we over de helft. Voorzichtig hummen we mee met de muziek uit de intro van de duurste serie die ooit werd gemaakt. Af en toe kan zelfs de ondertiteling even uit, zonder dat we ons hoeven afvragen hoe de personages precies heten en waar ze naar op weg zijn. De schaakstukken staan op het bord.

De meute racistische fantasyfans – volwassen mannen die witheet worden van een elf of een dwerg van kleur en sociale media en Lord of the Rings-fanfora vervuilden met hun geschreeuw, werd de afgelopen weken even afgeleid; als meeuwen op een stukkie brood stortten ze zich op de kleine zeemeermin, die niet genoeg op hen zou lijken. Je zou bijna denken dat The Rings of Power ons de eerste vier afleveringen in de wachtkamer heeft laten zitten, tot de verwachte ophef wat minder werd en de aandacht kon gaan naar wat er te zien is, in plaats van alles daaromheen.

Want de vaart komt erin, eindelijk. Aflevering 5 is de stilte voor de storm, en aflevering 6 begint het te waaien. En nu er beweging in komt, ziet het er mooier uit dan ooit.

Wie zijn onze helden?

Tot aan ver in aflevering 5 werkte het tempo van de verschillende verhaallijnen ontregelend: dat wat onbelangrijk lijkt, krijgt alle tijd. De migratie van de harfoots (de oerhobbits, op wie veel kritiek kwam deze week: met hun gekunstelde accent, primitieve leefwijze en muziek met doedelzakken vormen ze een kwetsend Iers-stereotype) voelt als een welkom ommetje, maar neemt kostbare minuten in beslag die we elders goed hadden kunnen gebruiken. In Númenor, bijvoorbeeld, waar we worden getergd met een ongemakkelijke, onnodige scène waarin Galadriel jonge jongens moet overtuigen van haar mad skills, terwijl we maar moeten gissen naar de reden voor dat wantrouwen jegens elfen. Bovendien krijgen we maar amper wat te zien van het geopolitieke gesmoes van de adviseur van de koningin, en van hoe het mysterieuze personage Halbrand de gevangenis uitkomt en ineens toch in de smidse aan het werk mag.

Zonde, want voor de storm losbarst, is het belangrijk dat we weten en voelen wat er op het spel staat. En daarvoor weten en voelen we na aflevering 5 nog te weinig. (Al liet Tolkien ooit weten dat de lezer van hem niet overal een verklaring voor moet verwachten. Dat hebben we niet nodig, vond hij.)

Neem Bronwyn. De dappere heler die de mensen uit het dorp Tirharad naar een schuilplaats leidt en ze probeert te overtuigen te vechten voor hun leven. Dat lukt maar deels. En dat is voor de kijker te begrijpen. Bronwyns moed, wilskracht en kleurrijke outfit onderscheiden haar van de mensen over wie ze waakt, maar waarom zij zo anders is dan rest van het dorp – als Belle, van het Beest – en wat zij doet in een dorp waar ze doodongelukkig is, blijft nog altijd onduidelijk. We kennen haar niet goed genoeg om te vrezen voor haar leven.

Art nouveau-harnas

Het is net zo goed de vraag of de kijker ten strijde zou trekken voor onze grote held Galadriel. Ze maakt het ons heel moeilijk zolang woede haar enige drijfveer blijft. Die duizenden jaren levenservaring zou je haar niet geven. Zo blijft het belangrijkste personage uit de franchise relatief oninteressant. Ondanks haar schitterende voorkomen, zeker te paard in haar nieuwe art nouveau-harnas, wordt ze links en rechts ingehaald door dwergen en schurken. Ze wint het gevecht maar verliest het in beeld van haar soortgenoten, elf Arondir (voor wie we wel degelijk juichen) en haar grootste vijand tot nu toe, de innemende Adar (met dank aan de geweldige Joseph Mawle).

Ondanks zijn schurkenrol, is het Adar die de kijker geeft waar die al weken op wacht. Hij maakt in een enkele scène van Galadriel een complexer, gelaagder personage. Een stukje voorbij de clichés en de dogma’s.

Nu wordt het spannend.

Dit is een recensie van afleveringen vijf en zes van The Rings of Power. NRC laat vier recensenten bij toerbeurt twee afleveringen recenseren. Lees hier de eerste en hier de tweede recensie.