Recensie

Recensie Muziek

The Zombies zijn muzikaal tijdloos

Beatgroep In een bijna twee uur durend optreden in het Concertgebouw zigzagde de Britse groep The Zombies door hun carrière. De 77-jarigen hebben opvallend veel jonge fans.

The Zombies tijdens een concert in Fort Lauderdale, Florida, in april dit jaar.
The Zombies tijdens een concert in Fort Lauderdale, Florida, in april dit jaar. Foto Ron Elkman)

Bij de comeback van The Zombies bleek dat 77-jarigen muzikaal tijdloos kunnen zijn maar geestelijk roestig. De vijf Zombies, waaronder twee originele leden, speelden nauwkeurig en stijlvol, ze waren enthousiast en consciëntieus. Keyboardspeler Rod Argent en voorman Colin Blunstone zongen hun grillige partijen met overgave. In het bijna twee uur durende optreden in het Concertgebouw zigzagden ze door hun carrière, speelden oud en recent werk, en deden hun liedjes recht.

De Engelse Zombies maakten in hun eerste periode (1961-1968) slechts twee albums. Destijds ontwikkelden ze zich van beatgroep met enkele hits (‘She’s Not There’, ‘Tell Her No’) tot experimenteel gezelschap, met meanderende composities en een kwinkelerend geluid op prachtalbum Odessey & Oracle. De vijf liedjes uit deze periode, zoals ‘A Rose For Emily’ en ‘Time Of The Season’, waren het hoogtepunt van het optreden. Maar juist de afwisseling met oudere, rudimentaire beatnummers was geslaagd, en ook het nieuwe ‘Different Game’ had die speciale Zombie-kwaliteit: liedschrijvers Argent en Chris White (de nu afwezige bassist) wisten clichés te ontlopen.

Vanaf het ruime podium brachten ze de 1500 aanwezigen – waaronder opvallend veel jonge fans – in vervoering. De lange Blunstone als zwart geklede Don Quichot met zoetgevooisd stemgeluid, Argent was de noeste pianist die soms iets te lang soleerde. Uit niets bleek hier dat de groep ooit ondergewaardeerd werd, zoals biografieën zeggen. Daarom was het jammer dat Rod Argent meermaal het optreden stillegde om tegenvallende verkoopcijfers en momenten van frustratie uit bijna zestig jaar Zombie-geschiedenis met ons door te nemen. Gelukkig volgde daarop een anekdote over het ontstaan van Odessey & Oracle (1968), in Abbey Road, in dezelfde studio waar The Beatles net Sgt. Pepper hadden opgenomen en hun magie en mellotron nog rondslingerden. Daar werd een klassieker geboren.