Opinie

Serie Rings of Power is een gemiste kans op grootsheid

De kritiek op populaire grote fantasy-series richt zich op details. Veel erger is dat het verhaal niet goed wordt verteld, meent .
Owain Arthur als de dwerg Durin
Owain Arthur als de dwerg Durin Foto Ben Rothstein/Prime Video

Terwijl in Europa Rusland voor het eerst sinds WO II een rechtstreekse oorlog is begonnen met buurland Oekraïne, waar veel aandacht is voor de heldhaftigheid van Oekraïense soldaten, en de gruweldaden en vernietiging door Rusland, richt wereldwijd een miljoenenpubliek de aandacht op fantasyseries als The Rings of Power (Amazon) en House of the Dragon (HBO). De eerste is een prequel op de succesvolle Lord of the Rings-verfilmingen naar de boeken van J.R.R. Tolkien, en in dit klassieke verhaal over de strijd tussen goed en kwaad is het niet moeilijk overeenkomsten te zien met de strijd in Oekraïne.

Er is, ook in NRC, aandacht voor The Rings of Power, maar ook voor de kritiek over huidskleur en vrouwen in gevechtsrollen die de serie over zich heen heeft gekregen.

Galadriel

Die kritiek is jammer, niet alleen omdat die klachten oppervlakkig en grotendeels ongegrond zijn, maar ook omdat de racistische en seksistische klank van de kritiek de meer inhoudelijke kritiek op deze duurste streamingproductie ooit in de weg zit. Want er is nogal wat mis met de serie, en dat gaat niet om huidskleur of de rol van vrouwen, integendeel het wat bruinere vel van de Bruivels (Harfoots in het Engels) is juist precies hoe Tolkien ze onderscheidde van de andere hobbitvolken. Hetzelfde geldt voor Galadriel: zij was volgens Tolkien zo groot en sterk als een mannelijke elf, en deed in atletisch vermogen voor niemand onder.

Nee, waar The Rings of Power de mist ingaat, is niet in het uiterlijk of in die details, maar juist in de grote lijnen: de geschiedenis zoals die geschreven is door Tolkien, en de acties van de belangrijkste hoofdpersoon, Galadriel. Bij Tolkien is ze met koning Gil-Galad en meestersmid Celebrimbor een van de drie machtigste elfen, maar in de serie komt ze over als een relatief jonge elf die zich door Gil-Galad (bij Tolkien haar achterneef) uit Midden-Aarde weg laat sturen. Haar in de boeken onafscheidelijke echtgenoot Celeborn wordt niet eens genoemd.

Lees ook: ‘The Rings of Power’ zal nóg meer moeten doen om zichzelf te rechtvaardigen

Maar dat alles is nog te vergeven als de schrijvers van de serie er een goede reden voor hadden en ze er een goed verhaal mee vertelden. Groot was dus mijn verbazing dat Galadriel, aangekomen op het fantastisch weergegeven eiland Numenor (visueel is de serie absoluut een genot), in contact komt met Elendil, een personage dat Tolkien pas zo’n 2.000 jaar later situeert. Twee verhalen uit totaal verschillende tijdperken worden in de serie door elkaar gehaald, en ik zie na de vierde aflevering aankomen dat ook de val van het ondergrondse dwergenkoninkrijk Moria er nog bij gehaald gaat worden, wat bij Tolkien nog weer eens 2.000 jaar later plaats zou moeten vinden. Een periode van 4.000 jaar wordt samengeperst in één seizoen, dus als u het verhaal wat druk en moeilijk te volgen vindt, dan is dat niet zo gek. Het is alsof ze Julius Caesar Napoleon laten ontmoeten, terwijl middeleeuwse ridders een kruistocht uitvechten tegen de piramidebouwers.

En het had zoveel beter kunnen zijn, zeker met het enorme budget dat de makers hadden. De verhaallijnen hadden beter over de verschillende seizoenen kunnen worden verdeeld. Dat zou de geschiedenis veel dramatischer hebben gemaakt. Toon het verstrijken van de tijd, hoe de mensen veranderen, en de elven juist niet. Alles toewerkend naar het punt waar het verhaal van de Lord of the Rings-film begint. Ik weet niet waarom de makers niet voor die grote, epische benadering hebben gekozen en in plaats daarvan zoveel mogelijk geschiedenis in een seizoen proberen te proppen. Met wat minder verhaallijnen tegelijkertijd had de serie wellicht meer focus kunnen hebben. Het is een gemiste kans op grootsheid.