Gedupeerde: om schade af te handelen kwamen in één jaar 60 mensen over de vloer

Frouke Postma-Doornbos maandag tijdens haar verhoor door de enquêtecommissie.
Frouke Postma-Doornbos maandag tijdens haar verhoor door de enquêtecommissie. Foto Bas Czerwinski/ANP

De familie Postma-Doornbos in Schildwolde kreeg alleen al in het jaar 2015 zestig verschillende mensen over de vloer vanwege de schade die de aardbevingen hadden veroorzaakt aan haar woning. Dat vertelde Frouke Postma-Doornbos maandagochtend aan de parlementaire enquêtecommissie in Den Haag die onderzoek doet naar de gaswinning en alle problemen die daaruit zijn voortgekomen.

De eerste schade aan hun jarendertigwoning ontstond na de aardbeving in Huizinge op 16 augustus 2012, met een kracht van 3,6 de zwaarste beving tot nog toe in het gaswinningsgebied. Het gezin kwam thuis van vakantie en trof water in de kelder aan. Er zat een grote scheur in de keldervloer. Albert Postma-Doornbos probeerde de schade zo goed als hij kon te repareren, want er was nog geen loket waar ze terecht konden om de schade te melden. Dat was het begin van meer ellende. Later bleek de schoorsteen van hun huis van binnen helemaal kapot. En in de muren verschenen steeds meer grote en kleine scheuren.

Niet serieus genomen
„Je rolt in een spaghetti van versterking, herstel, schadeafhandeling, opnieuw kijken”, zei Frouke Postma-Doornbos. Zij was degene die het regelwerk deed, terwijl haar man het huis uit- en inruimde als er weer een scheur moest worden hersteld. Delen van het huis werden daardoor tijdenlang onbruikbaar. En Frouke moest elke keer weer een dag vrijnemen van haar werk in het Groningse ziekenhuis UMCG om aan de keukentafel mensen te ontvangen om te praten over het herstel van de schade. „Wij voelden ons vaak eenzaam”, vertelde ze aan de Tweede Kamerleden. Want er was niet één aanspreekpunt waar het gezin terechtkon. Steeds kwamen er weer andere mensen over de vloer.

Vaak voelde het echtpaar zich niet serieus genomen. Dan kregen ze te horen dat de schade niet veroorzaakt kon zijn door de laatste beving die er was geweest, want die was niet zo zwaar geweest. Als de schade niet aan de ene beving gekoppeld kon worden, kon-ie ook niet vergoed worden, schreef het protocol voor de schadevergoeding dan voor. Of ze kregen te horen: we lezen in uw dossier dat u ook al nieuwe voegen heeft gekregen. „Alsof we te veel vroegen. Dat was een klap in mijn gezicht.”

Depressieve zoon
„We hebben jarenlang geen vrije tijd gehad”, vertelde ze. „Alle vrije tijd van Albert en mij ging op aan mailen, bellen, plannen bespreken, het huis uitruimen, het huis weer inruimen, opnieuw het huis weer uitruimen.” Albert Postma raakte er overspannen van. En Frouke kreeg hartproblemen.

Maar het ergste vond Frouke de psychische schade die de kinderen opliepen. Hun drie zoons maakten verschillende aardbevingen mee en werden angstig. De jongste zoon, die in een kamer sliep die onveilig was geworden, door de gescheurde schoorsteen en een kapotte dakkapel, moest zijn kamer uit, raakte depressief en ging het steeds slechter doen op de middelbare school. De middelste ging voortijdig het huis uit omdat hij niet meer tegen de spanningen kon. „Wij waren voortdurend gestresst”, zei Frouke Postma-Doornbos. „Ik heb gewoon gefaald als moeder.”

Twitter avatar Swaalfke Susan Top En opnieuw hakt het erin. Het verhoor van Frouke Postma-Doornbos maakte glashelder hoe gedupeerde Groningers worden vermalen door de bureaucratie. Stap voor stap nam ze ons mee in de lijdensweg die het werd. Eenzaam, gekleineerd, gekwetst. Ik voel weer die machteloosheid. #pegas

Geen arme Groninger
Als ze alles optelt, wat is volgens haar dan de schade, wilde Kamerlid Judith Tielen (VVD) weten. „De schade zit ’m erin dat je heel klein wordt gemaakt”, zei Frouke. Ze maakte een vergelijking met de manier waarop de slachtoffers van het Toeslagenschandaal zijn behandeld: „Dat ervan uit wordt gegaan dat je dingen doet die niet in de haak zijn.”

Frouke Postma-Doornbos wil dat er niet naar haar wordt gekeken als enkel „een arme Groninger”. „Ik ben een Nederlands staatsburger. Ik heb er recht op dat de overheid mij beschermt, dat de overheid mij veiligheid biedt.” Ze vindt: „Ik heb evenveel rechten als iemand uit Den Haag of Middelburg of van een Waddeneiland. Toevallig is er een gaswinningsgebied onder een groot deel van de provincie waar ik leef. Dat moet er niet voor zorgen dat de rechten van die mensen verdwijnen of veranderd worden.”

Dit artikel maakt ook deel uit van ons liveblog: Gedupeerde: om schade af te handelen kwamen in één jaar 60 mensen over de vloer