Recensie

Recensie Muziek

Een muzikale climax, daar doet Kurt Vile niet aan

Indierock Het publiek in Paradiso was enthousiast, maar rond de muziek van de Amerikaanse indierocker Kurt Vile hangt een sfeer van eindigheid. Het tempo was laag en een muzikale climax bleef uit.

Kurt Vile tijdens een optreden in Lissabon in 2016.
Kurt Vile tijdens een optreden in Lissabon in 2016. Foto Jose Sena Goulao

Kurt Vile doet zijn reputatie van slacker („slome”) onder de indierockers eer aan. De zanger/gitarist uit Philadelphia is cool en dat weet hij. Vile (zijn echte naam) hoeft het podium maar op te slenteren op zijn rode gympies en de helft van het werk is gedaan. Zijn gezicht toont hij alleen aan de voorste rijen; de rest van de zaal ziet vooral zijn enorme bos haar boven een verwassen overhemd.

Kurt Vile (42) en zijn Violators maken zich niet druk. Het tempo van de muziek blijft laag en de meest nummers bestaan uit drie of vier akkoorden, eindeloos herhaald in een aflopende notenreeks. Het concept van een brug, belangrijk in veel popsongs omdat een afwijkend tussenstuk variatie brengt, is de nasaal zingende Vile nauwelijks bekend. Zijn muziek is harmonisch tamelijk armoedig en zo komt alles aan op hoe cool, hoe onnadrukkelijk, hoe losjes hij overkomt.

Geen ontwikkeling

Met terugwerkende kracht is het niet moeilijk te begrijpen hoe Kurt Viles vroegere partner in muziek Adam Granduciel groot werd met The War On Drugs en Vile blijft hangen in een kringetje, muzikaal zowel als succesmatig. Paradiso was dinsdag vol en enthousiast, maar er hing een sfeer van eindigheid rond een repertoire dat op het nieuwe album Watch My Moves weer geen grote artistieke ontwikkeling laat horen. De albumtitel moet eigenlijk tussen haakjes en met kleine letters geschreven worden. Kijk mij eens, lijkt Kurt Vile te zeggen, ik kom hier weg met iets dat eigenlijk geen naam mag hebben.

Een beetje bevlogen werd het pas in de toegift bij het nummer ‘Like Exploding Stones’ waarin hij hardop droomt over al zijn helden die langskomen om hem te horen spelen. Een muzikale climax of iets visueels, daar doet Kurt Vile niet aan. Na anderhalf uur sjokt hij het podium af, zijn plicht voor vandaag weer gedaan.