Deze Vlad, ook wel bekend als ‘Dracula’, spietste duizenden mensen

Nomen est omen Karel de Grote en Ivan de Verschrikkelijke kent iedereen wel, maar er zijn nog veel meer heersers met opvallende bijnamen. stelt ze aan u voor. Deze week: een wrede woiwode, die geen vampier was.

Sommige historische figuren zijn zo prominent in de moderne cultuur aanwezig dat je bijna zou vergeten dat ze ook écht bestaan hebben. Zo iemand is bijvoorbeeld woiwode (vorst) Vlad III van Walachije. De meeste mensen zullen hem kennen onder de naam Dracula, beroemd geworden door de vampierroman van Bram Stoker uit 1897. In zijn eigen tijd (de vijftiende eeuw) stond Vlad bekend als de Spietser, een bijnaam die ook weinig goeds doet vermoeden.

Hoe kwam deze woiwode uit Oost-Europa aan zijn mondiale slechte reputatie? Vlad was de zoon van Vlad II, de vorst van Walachije. Papa was lid van een ridderorde die een draak op zijn schild voerde. Dat leverde hem de (Roemeense) bijnaam Dracul op. Darcula betekent ‘zoon van de draak’, dus daarom werd Vlad III Dracula genoemd.

Deze bijnaam had hij dus aan zijn afkomst te danken, maar het achtervoegsel ‘de Spietser’ verdiende Vlad junior helemaal zelf. Hij had zijn jeugd doorgebracht als gijzelaar in het Ottomaanse rijk. Zo werd zijn vader tot medewerking met de sultan gedwongen. In 1447 werd Vlad II gedood bij een Hongaarse inval. Vlad III besloot de troon van zijn vader te veroveren en viel met hulp van de Ottomanen Walachije binnen. Het lukte hem om één maand aan de macht te blijven, waarna hij terug moest vluchten naar het Ottomaanse rijk.

In 1456 probeerde Dracula het opnieuw, maar nu met behulp van de Hongaren, die gebrouilleerd waren geraakt met de man die ze op de troon van Walachije hadden gezet. Deze keer slaagde Vlad III wel, en greep voor langere tijd de macht.

Tijdens zijn tweede heerschappij veranderde Vlad Dracula in Vlad Tepes (de Spietser). Zijn eerste slachtoffers waren mannen, vrouwen en kinderen die behoorden tot een Saskische bevolkingsgroep die zich niet aan zijn kant had geschaard. Daar bleef het niet bij. Toen sultan Mehmet II de Veroveraar zijn onderwerping eiste, liet Vlad diens boodschappers spietsen en viel het Ottomaanse rijk binnen.

Tijdens deze oorlog sloop Vlad een keer ’s nachts het vijandelijke kamp binnen om de sultan te vermoorden, maar hij slaagde er niet in diens tent te vinden. Toen de Ottomanen de volgende dag de plaats Târgoviste bereikten, troffen ze daar een woud van spietsen aan. Een Byzantijnse auteur heeft het over een veld van 17 bij 7 stadiën (3.200 bij 1.300 meter) waar 20.000 mensen waren vermoord.

Mehmet was onder de indruk van de nietsontziendheid van Vlad, maar de rest van de Ottomanen „was met stomheid geslagen. (…) Er waren kleine kinderen vastgemaakt aan hun moeders op de spietsen en vogels maakten nesten in hun ingewanden”.

De Hongaarse koning Matthias Corvinus kwam naar Vlad om met hem te praten over steun, maar de gesprekken liepen mis. Hij nam de Spietser gevangen en sloot hem veertien jaar lang op. In 1475 liet hij de wrede vorst vrij om tegen de Ottomanen te vechten, maar deze veldtocht liep voor Dracula rampzalig af: hij werd gedood op het slagveld.