Analyse

Hoe ‘Don’t Worry Darling’ wordt gesaboteerd – maar is het een slechte film?

Filmfestival Venetië Door de talloze schandaaltjes die Olivia Wildes ‘Don’t Worry Darling’ omringen, loopt de film averij op. Is dat erg?

Harry Styles en Florence Pugh in ‘Don’t Worry Darling’.
Harry Styles en Florence Pugh in ‘Don’t Worry Darling’. Foto Warner Bros. Pictures

Je hebt Harry Styles, het grootste popidool van dit moment. Je hebt een Lido vol gillende tieners. Je hebt Chris Pine als schurk en emotiediva Florence Pugh in de hoofdrol. Je hebt beelden waar Styles haar op een dinertafel op cunnilingus trakteert. Je hebt Olivia Wilde, hot and happening in Hollywood sinds haar komedie Booksmart, als regisseur. Je hebt een script van de ‘black list’, Hollywoods toplijst van ijzersterke, nog niet gerealiseerde scenario’s.

Toch is iedereen deze week bloednerveus bij de wereldpremière van Don’t Worry Darling op het 79ste filmfestival van Venetië. En de pers geamuseerd. Als op de persconferentie de naam Shia LaBeouf valt, grijpt een publicist rap in: als Voldemort mag zijn naam niet genoemd worden.

Het probleem: Warner Bros’ Don’t Worry Darling wordt door drie betrokkenen gesaboteerd. De film is zo tot een obsessie van juicekanalen en tabloids uitgegroeid. Het gerucht wil nu dat hij faliekant is mislukt. Daarover straks meer. Eerst de juice.

Amokmaker

Het zit zo. In april 2020 werd acteur Shia LaBeouf gecast als Jack, de rol van Harry Styles nu. LaBoeuf is een berucht amokmaker, met stomdronken straatrumoer en irritante ‘kunstprojecten’. In de begindagen van de pandemie was hij net uit de verslavingskliniek en had hij huilerig zijn naam gezuiverd met zijn autobiografische script voor arthousefilm Honey Boy, over zijn miserabele jeugd als Disney-kindsterretje met een vader die hem exploiteerde, sloeg en kleineerde. Hollywood gunde hem graag een tweede kans.

Wilde castte LaBeouf, maar onderweg liep iets mis: in september 2020 bleek hij niet langer aan haar film verbonden en kreeg Harry Styles zijn rol. „Creatieve meningsverschillen”, heet het dan, maar in december weet vakblad Variety het vertrek aan wangedrag. Shia LaBeouf was weer terug op de strafbank nadat een ex, zangeres FKA Twigs, hem had aangeklaagd wegens intimidatie en seksueel geweld, andere exen volgden. Regisseur Olivia Wilde maakte vervolgens bekend dat LaBeouf was ontslagen vanwege haar „zero asshole policy”. Hij bracht „agressieve energie” naar de filmset, zij was van het harmoniemodel.

Of toch niet? Want tijdens de opnames bekoelde ook het enthousiasme van tegenspeler Florence Pugh danig. In de lente van 2020 schreef de actrice op Instagram nog dingen als: „@olviawilde is my idol and allowed me to be a part of this fecking incredible cast, Shia!?! Chris!?!” Na de opnames in februari 2021 dankte ze de hele cast, met helemaal onderaan een – naamloze – regisseur. Op sociale media negeerde ze Wilde en haar film volledig.

Wat is het geval? Op de filmset kreeg Olivia Wilde een verhouding met Harry Styles. Misschien na een scheiding van haar echtgenoot Jason Sudeikis – bekend als voetbalcoach Ted Lasso. Of misschien kwam hij met de kinderen in het weekeind op de set en speelde Wilde dan mooi weer? Duizenden, zo niet tienduizenden mannelijke regisseurs gingen Wilde voor. Maar tussen haar en Pugh kwam het tot een breuk. Ze vloog even van de set van Dune 2 naar Venetië voor de rode loper, maar meed de pers en hield nadrukkelijk afstand van Harry en Olivia, nog altijd een setje.

Sudeikis nam wraak door Wilde voogdijpapieren te bezorgen terwijl ze op het podium van fanevenement ComicCon de eerste beelden van Don’t Worry Darling deelde. Een foutje, aldus Sudeikis later. Niet zijn idee.

En van Shia LaBeouf bleek Olivia Wilde ook nog niet af. In augustus begon hij een soort strafexpeditie. Eerder had hij al ontkend ontslagen te zijn door de regisseur, nu bewees hij dat met een clip waarin ze hem in augustus 2020 vanuit haar auto smeekt om naar de filmset terug te keren. Het probleem lijkt op dat moment dat het niet botert tussen LaBeouf en ‘Miss Flo’ Pugh, zoals Wilde de actrice een beetje neerbuigend noemt. Na LaBeoufs definitieve vertrek uit de film blijkt de onderlinge relatie nog zo goed dat Wilde als vriendendienst een videoclip voor het nummer ‘Love You Like You Hate Me’ van Rainey Qualley filmt, de zus van LaBeoufs toenmalige vlam Margaret Qualley. Tot een breuk komt het pas als Wilde en LaBeouf ruzie krijgen over de montage van die clip.

Openbare biecht

LaBeouf, inmiddels terug bij een andere ex, Mia Goth, trok vorige week veel aandacht in Venetië. Niet zozeer vanwege zijn bespottelijke rol als gekwelde, reactionaire monnik Padre Pio in een mislukte biopic van Abel Ferrara, wel omdat hij beweert zich tijdens een voorbereidende retraite in een klooster te hebben bekeerd tot het katholicisme. Dat noopte kennelijk tot de ene na de andere publieke biecht. Zijn vader had hem nooit geslagen, zoals hij in zijn film Honey Boy beweerde. Hij had alle vrouwen in zijn leven bedrogen en misbruikt. Toch getuigen zijn venijnige pr-acties tegen Olivia Wilde niet echt van christelijke naastenliefde.

De schade is daar: van zoveel kanten beschoten heeft Don’t Worry Darling averij opgelopen. Hoe erg is dat? Een hoogvlieger is deze moderne variant op Ira Levins roman The Stepford Wives niet, over een buitenwijk waar kerels hun lastige eega’s vervangen door robots. Dat verhaal was best relevant tijdens de tweede feministische golf van de jaren zeventig en zou dat in de huidige derde golf opnieuw kunnen zijn. De utopische jaren-50-buitenwijk Victory van Don’t Worry Darling is een soort Forumland: regisseur Wilde noemde alt-right- en incel-goeroe Jordan Peterson een inspiratie voor Frank (Chris Pine), het alfamannetje dat deze enclave regeert. Het leven van Alice (Pugh) en Jack (Styles) zal voor jong radicaal rechts een stuk appetijtelijker ogen dan de gure christendystopie van The Handmaiden. Liever stomdronken van de cocktails „This World is Ours!” brullen dan vroom psalmen neuzelen.

Geslaagd is de film daarmee nog niet: een vrij verdienstelijke paranoiathriller dendert in de finale uit de rails als incoherente, stripachtige actiefilm. Vermakelijk is het wel, en het vlakke acteren van Harry Styles combineert niet slecht met het emotionele gooi-en-smijtwerk van Pugh. Warner Bros moet maar hopen dat het schandaal publiek naar de bioscoop trekt nu de critici de film door de gehaktmolen draaien. Maar een setdocumentaire, daar zal het wel niet meer van komen.