Recensie

Recensie Film

Een rappende, raadselachtige muziekleraar in Casablanca

Drama ‘Casablanca Beats’ speelt zich af in de wijk Sidi Moumen, bekend om zijn zelfmoordterroristen. Maar uit de films spreekt de hoop dat de nieuwe generatie liberaler is.

Het duurt even voordat Anas zijn weg heeft gevonden naar het cultuurcentrum in Casablanca waar hij jongeren gaat onderwijzen in hiphop. Eenmaal aangekomen maakt hij meteen een kleurige muurschildering in het muzieklokaal. Een ruimte die ook in algemeen gebruik is, dus de directeur is er niet heel blij mee. Het tekent Anas’ rebelse karakter. Waar de voormalig rapper vandaan komt blijft raadselachtig. Ook lijkt hij geen huis te hebben, we zien hem in zijn auto slapen. Regisseur Nabil Ayouch (Les chevaux de Dieu, Much Loved) vond zijn acteurs in het mede door hem opgerichte cultuurcentrum Les étoiles de Sidi Moumen, waar ook de opnames plaatsvonden.

Tijdens de eerste les vertelt Anas (gespeeld door rapper Anas Basbousi) over zijn geliefde muziek en trekt hij interessante parallellen met de Arabische Lente: „Als we kijken naar de belangrijkste redenen voor het ontstaan van de hiphop zien we racisme, armoede en vernedering. Dat zagen we ook in Tunesië met de beweging van 2011. Hun rapmuziek was revolutionair, krachtig en ageerde tegen het systeem.”

Uit Anas’ gesprekken met de jongeren blijkt dat rap in Marokko toegestaan is, maar niet beledigend mag zijn. Maar mogen meisjes rappen? En waar liggen de grenzen? Zijn politiek en religie onderwerpen waar je over mag rappen? Tussen de lessen van Anas door, zien we vignetjes van de niet zo rooskleurige thuissituatie van enkele studenten. De een mag niet rappen, de ander heeft een controlerende broer en er is sowieso de vraag of muziek ‘halal’ dan wel ‘haram’ is.

Casablanca Beats speelt zich af in de wijk Sidi Moumen, bekend om zijn zelfmoordterroristen. Veel ouders zijn religieus-conservatief maar uit Casablanca Beats spreekt de hoop dat de nieuwe generatie liberaler is, al is de bijnaam van één personage „de imam”. Het levert een film op die energiek is, ook dankzij een paar dansscènes, maar waarin wel erg veel gepraat wordt. Het personage Anas zit bovendien dicht bij het cliché van de inspirerende leraar die het verschil maakt.