Opinie

‘Grease’ roept 44 jaar na dato nog altijd een vrolijkheid op

Olivia Newton-John

Commentaar

Zet om een uur of één, als het feest is ingezakt en de dansvloer leeg, ‘You’re the One that I Want’ op, en chills, they are ah multiplying. Binnen een paar seconden is iedereen aan het meezingen en meedansen. Ooh, ooh, ooh, honey.

Zelfs wie Grease nooit heeft gezien, kent de tekst. Dat tijdloze gevoel van lome zomers, eerste liefdes, en de impuls om te willen dansen. Het gevoel van escapisme. De reacties op het overlijden van Olivia Newton-John eerder deze week lieten zien hoe groot de culturele impact van de film, 44 jaar na dato nog steeds is.

Het verhaal is natuurlijk bekend: stoere jongen (John Travolta) ontmoet tuttig meisje (Newton-John), doet stom tegenover zijn vrienden en verliest haar, meisje ondergaat metamorfose om zijn aandacht te trekken. En-ze-leefden-nog-lang-en-gelukkig. Het sprookje dat al ver voor Grease werd verteld, en nog steeds wordt verteld. Toen oubollig, nu nog steeds.

Om het maar niet te hebben over de trits aan dingen waar nu debat over zou ontstaan: roken, onveilige seks en een abortus die nogal nonchalant wordt behandeld, het gebrek aan diversiteit en gendergelijkheid (mannen sleutelen aan auto’s, vrouwen doen elkaars haar). Of de acteurs die ver in de twintig waren en tieners speelden; Rydell High was een school vol zittenblijvers in leren jacks en petticoats.

Op alle kritiek op haar personage Sandy – de metamorfose van tutje in pasteljurken naar vamp in leren broek en met hoge hakken om Danny terug te winnen zou seksistisch zijn – zou Newton-John een paar jaar geleden zeggen dat ook Travolta’s personage verandert: „Hij eindigt in een trui, terwijl zij het leren jack draagt. Dus ze proberen elkaar een plezier te doen – en ik denk niet dat daar iets mis mee is.”

Maar dan: die aanstekelijke muziek en dans. Al toen Grease uitkwam, was dat wat de film tot een hit maakte. Niet onder recensenten, NRC had het over „een lauwe kermis”. Wél onder het publiek, dat de musical en de dansfilm herontdekte. Saturday Night Fever, met Travolta in de hoofdrol, was een jaar eerder een complete verrassing. Grease (regie Randal Kleiser) was het vervolg. Het soundtrackalbum stond in de VS twaalf weken bovenaan de hitlijsten.

De muziek en dans is wat Grease tot een klassieker maakt, ook voor generaties die zijn opgegroeid met Dirty Dancing (1987) of High School Musical (2006). Grease staat als musical nog steeds ergens op het toneel, de film wordt altijd wel een paar keer per jaar op tv vertoond, of zomers op grote buitenschermen.

De onmiskenbare chemie tussen Travolta en Newton-John komt tot uitdrukking in zang en dans. Op een podium in 2012 was dat nog steeds zichtbaar, bevestigd door het gejuich van het publiek. De zang was haar verdienste, de dans de zijne.

Newton-John zou nooit meer zo’n grote filmhit hebben. Terwijl Travolta, die ook nog zou spelen in onder meer de klassieker Pulp Fiction, Grease blijft koesteren. Toen hem door het Smithsonian Institute eens werd gevraagd welke film hij in een tijdcapsule zou stoppen, noemde hij Grease: „Ik ga voor degene die de grootste therapeutische waarde geeft in de toekomst. Het is verbazingwekkend hoeveel vreugde [Grease] geeft aan jonge kinderen, oude kinderen, generaties.”

Het plot mag dan voorspelbaar zijn, maar wie wordt er niet vrolijk als iemand roept: Greased lightnin'!