Opinie

Het verheugen verleerd

Frank Huiskamp

Een van mijn vrienden heeft zich verheugen tot een bijna surrealistische kunst verheven. Het was elf uur ’s avonds en ik kreeg een appje. „Nog een uurtje.” Ik dacht meteen dat ik een verjaardag was vergeten. „Tot wat?” vroeg ik. „Tot het weer van de Lowlandsdonderdag in mijn weer-app verschijnt.” Het enige wat ik kon uitbrengen: „Och, schat toch.” Vlak na middernacht stuurde hij een screenshot. Hij zag de bui al hangen, tien dagen van tevoren.

Deze vriend kijkt al vol overgave uit naar Lowlands vanaf het moment dat hij in 2019 het terrein slaapwandelend verliet. De voorbije jaren kreeg ik eens in de zoveel tijd hoogtepunten doorgestuurd, tig keer dezelfde foto. Ik werd eraan herinnerd wie we daar spraken, wat ik deed, waar we dansten, wat hij dronk, welke spullen hij bij zich had en welke hij de volgende keer niet zou vergeten. „Het is gewoon zo’n dopamineboost”, zei hij. „Ik ben zo moe maar zo voldaan achteraf.”

Het viel me nog mee dat de onvermijdelijke groepsapp met twee anderen pas zondag in het leven werd geroepen. „Frank, wij gaan donderdagochtend al, neem ik aan?” Toen aan een vriendin, die van plan is bij iemand anders haar tent op te zetten: „Welke camping staat ze?” Zij: „Geen idee!” Ja natúúrlijk heeft ze geen idee, antwoordde ik vinnig. De meeste mensen weten nog niet eens wat ze dezelfde avond gaan eten.

Ook in de groep kwam die ellendige weersvoorspelling langs. „Ik hoop dat er dan geen hittegolf is”, zei een vriendin. „Volgens de 14-daagse zou het ideaal zijn, 23 graden. O, wel wat regen.” Ik zeurneusde mezelf er weer tussen. Want wat is een voorspelling op zo’n lange termijn waard in een land waar je buiten kunt staan in de regen en je Buienalarm-app zweert dat het droog is. „Stop met je ergeren aan voorpret!” kreeg ik terug.

Wat er met me is gebeurd, vraagt de vriend even later. „Vroeger was jij precies zo!” Hij heeft een punt. Ik herinner me de tijd dat ik het blokkenschema een maand van tevoren uit de krant rukte en mijn hele route al uitstippelde. Toen ik klein was – dat weet hij niet eens – was het nog veel erger. Mijn ouders vertelden me bewust pas een dag van tevoren dat we naar een pretpark zouden gaan, omdat ik anders zo een week op de bank klaar zou zitten met mijn rugzak.

Je ergens enorm op verheugen, zoiets slijt denk ik. Ik word ouder, dat zal meespelen. Maar wellicht heeft corona het hele concept ook een deuk gegeven. Je leerde geen verwachtingen hebben, omdat die onvermijdelijk tot teleurstellingen zouden leiden. Verlangen, ja dat deed je, maar je verheugen was een risico. Dat deed ik alleen nog kleiner. Er was zelfs een periode waarin ik oprecht even uitkeek naar een bus persluchtreiniger die ik online had besteld. Een pakketje, welk pakketje dan ook, iets om al die inwisselbare dagen te kleuren. Ik ben het misschien verleerd om me op grote dingen te verheugen.

Toch was het manische enthousiasme van de vriend aanstekelijk. Ik besloot eens te kijken naar de weersverwachting voor Zweden, als ik er eind deze maand op vakantie ben. Shit, regen.

Frank Huiskamp vervangt deze week nog Marcel van Roosmalen.