Grace (Latifa Mwazi) is alleen als ze danst even vrij en gelukkig, in ‘White Berry’.

Interview

De transformatie van een tiener met albinisme

Interview | Makers van ‘White Berry’ In speelfilm ‘White Berry’ worstelt een Rotterdamse tiener met haar albinisme. Elementen uit het leven van hoofdrolspeelster Latifa Mwazi en de cast belandden in het verhaal.

Je familie is zwart, je wortels liggen in Afrika, maar zelf ben je – ja, wat? Jouw huid is licht, je haar rossig. Op straat wordt er gestaard, gewezen, gescholden of erger. Tegelijkertijd lijk je onzichtbaar: beelden van mensen zoals jij zijn met moeite te vinden.

White Berry, het speelfilmdebuut van Sia Hermanides (ze maakte eerder onder meer de jeugdseries Voetbalmeisjes en Ninja Nanny), is een kleine, intieme film over een Nederlands-Afrikaanse tiener in Rotterdam. Grace (17) is als klein meisje haar geboorteland Burundi ontvlucht omdat albino hunters jacht op haar maakten: mensen met albinisme wordt in delen van Afrika van oudsher magische krachten toegewezen, waardoor hun leven er in gevaar is.

Grace is slim, maar op school heeft ze het moeilijk: haar albinisme vertroebelt haar gezichtsvermogen, waardoor ze langzamer leest dan de anderen en extra examentijd nodig heeft. Haar bijbaantje in een fastfoodrestaurant gaat goed zolang ze geen kassa hoeft te bedienen. Alleen als ze danst – voor zichzelf, in haar schemerige slaapkamertje – is Grace even vrij, en gelukkig.

Actrice Latifa Mwazi (21) moest voor haar eerste hoofdrol terug naar een tijd die ze in het echte leven achter zich heeft gelaten, vertelt ze met een grote glimlach. Zelf kwam ze als éénjarige baby vanuit Congo naar Nederland, en ze werd nooit zo hevig gepest als Grace. Maar opmerkingen, ja, die krijgt ze nog dagelijks. En ze wordt aangegaapt. „Vroeger schaamde ik me voor mijn uiterlijk. Ik vond mezelf niet mooi, een buitenbeentje. Dat is voorbij. Als mensen nu iets vervelends zeggen, blijf ik rustig.” Ze werkt sinds een paar jaar als fotomodel.

Regisseur Hermanides vond Mwazi per toeval via een foto die haar modellenbureau op Twitter plaatste. Samen met co-scenarist Ilse Ott werkte ze aan het script voor een speelfilm over albinisme dat meer contouren moest krijgen dan het geweld en het slachtofferschap dat in documentaires en reportages meestal de boventoon voert.

„Ik kwam bij het onderwerp terecht dankzij Ilse, die me de TED-talk van Diandra Forrest toestuurde: een Afrikaans-Amerikaans topmodel met albinisme dat zich openlijk uitspreekt over haar gevecht om geaccepteerd te worden. Ik heb zelf een tijd in Tanzania lesgegeven, maar ik ben wel een witte, in Nederland geboren vrouw. Naarmate de plannen voor White Berry concreter werden sloeg soms de twijfel toe: o mijn god, wie ben ik om dit onderwerp aan te willen pakken? De enige manier om het te verantwoorden was om mijn eigen bubbel aan alle kanten door te prikken, met een cast en crew van mensen die de Afrikaans-Nederlandse cultuur beter kennen dan ik. Iedereen kreeg inspraak op zijn vakgebied. Een film is voor mij een Gesamtkunstwerk.

„Als locatie wilde ik per se Rotterdam. Ik had er al een tv-film gedraaid [Afua uit 2019, te zien op NPO Start, red.], en die stad heeft zo’n internationale uitstraling: het is heel divers, rauw, en alles wordt constant verbouwd. Soms zag een locatie die we gescout hadden er een week later alweer totaal anders uit. De stad maakt een transformatie door, net als Grace in de film.”

Vertrouwensband

Dankzij de vertrouwensband die Hermanides met haar hoofdrolspeelster opbouwde kwamen allerlei elementen uit Mwazi’s leven ook bij Grace het personage terecht. Mwazi danst graag, ze volgde een juridische opleiding en ze heeft net als Grace een oudere broer die zich vaderlijk om haar bekommert.

Mwazi en de andere acteurs kregen alle dialogen van tevoren te lezen, en ook dat leidde tot wijzigingen. „Ik ben 35. Ik kan wel doen alsof ik nog steeds one of the girls ben en de nieuwste straattaal ken, maar dat is gewoon niet meer zo”, zegt Hermanides. „‘Ik loop je te fokken’, hadden wij ergens geschreven, maar dat moest worden ‘Ik maak fatoe met je’.”

„Voor de muziek droeg Latifa Albi X aan, een dance-artiest met albinisme op wiens muziek ze heel graag danst. Hij woont in Duitsland en is naar Nederland gekomen om muziek voor ons te schrijven. Toen hij Latifa in de studio ontmoette was er meteen zo’n klik dat hij inspiratie kreeg voor drie nummers.”