Opinie

Gelul waarvan wielerfanaten genieten

Marcel van Roosmalen

Vroeger, in Velp, keken we ook weleens naar de Tour de France. De uitzendingen toen waren niet half zo lang als nu, waardoor je je fantasie de vrije loop kon laten. We werden hierbij geholpen door Radio Tour de France, waarin de nooit meer overtroffen verslaggever Theo Koomen een half koersverloop verzon vanaf de motor. En vlak de schrijvende verslaggevers ook niet uit, ze destilleerden uit iedere ‘knecht’ een heldenleven.

Dat kan nu bijna niet meer, alles wordt tenslotte uitgezonden. Omdat wielerfanaten ook maar mensen zijn, hebben ze hun hobby een diepere betekenis gegeven. Tegenwoordig genieten ze van ‘het plan’.

De winnaar is niet meer de snelste, maar degene met ‘het beste plan’. Ik schoof woensdagavond aan bij De Avondetappe, een populair wielerpraatprogamma. Er was die dag een opzienbarende etappe gereden, waarvan ik amper iets had meegekregen omdat ik met mijn dochter op een bergtop zonder wifi was gedropt. We genoten van de reclamekaravaan, het staan en het wachten op de renners. We genoten nog meer toen we weer in de auto mochten.

Niemand had bewust gepland dat ik uitgerekend op die dag der dagen het journalistieke genre reportage kwam promoten, maar Dione de Graaff moest het maar doen met de riemen die ze op het Franse platteland voorradig had. Die riemen waren Rob Harmeling, een blijmoedige ex-wielrenner, Danny Nelissen, een Limburgse ex-wielrenner, en ik, geen ex-wielrenner.

We verzandden in een discussie over ‘het plan van Jumbo-Visma’, een gesprek waarvan ik nooit gedacht had dat ik er ooit in terecht zou komen. Het kwam me op lelijke verwensingen van wielerliefhebbers te staan. Door openlijk te twijfelen aan ‘het plan van Jumbo-Visma’ had ik voor sommigen de hele dag verpest, voor anderen de bodem onder het bestaan weggetrokken.

Uit hoogoplopende discussies na afloop weet ik inmiddels dat het nog veel cynischer is: wielrennen is Formule 1 geworden. Alles is wetenschap en techniek. Het doel is om een ander zo snel mogelijk de verzuring in te jagen. Een topwielrenner kan aan de data in zijn stuur lezen of hij daarna nog genoeg energie heeft om zijn ‘plan’ uit te voeren. Als dat lukt, wordt hij door ex-wielrenners op televisie om zijn plan geprezen. Als het niet lukt is zijn plan mislukt. Wielerfanaten genieten van dit gelul. Als het al een plan was om dat pleziertje te verpesten, dan heb ik daar geen spijt van. Ik ga met een schoon geweten op vakantie. Eerst all-inclusive naar Turkije, daarna naar de groene gebieden rondom Arnhem. Als het me daadwerkelijk lukt om uitgerust terug te komen, zal ik zeggen dat het een plan was, dan ben ik een winnaar.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.