Recensie

Recensie Theater

Suburbia toont hoe fenomenaal acteervuurwerk een middelmatig stuk kan optillen

Theater Ex is lange tijd een ouderwets huiskamerdrama waarin zich pas gaandeweg een interessanter engagement uittekent. Maar het stuk wordt opgetild door het fenomenale acteren: de confrontaties tussen Alejandra Theus en Hanne Arendzen benemen je de adem.

Ex door Suburbia.
Ex door Suburbia. Foto Bart Grietens

Bijna alle gebouwen hebben nooduitgangen, alarmsystemen en brandbeveiliging. Maar relaties hebben geen zichtbare vluchtroutes, blusdekens of sprinklerinstallaties. Bij calamiteiten komt het er vaak op neer dat je, verblind en verstikt, de brandhaard juist tegemoet loopt.

Daniel (Ali-Ben Horsting) ontwerpt vluchtroutes in parkeergarages, maar ziet uit zijn uitgebluste huwelijk met Sybille (Hanne Arendzen) geen uitweg meer. In hun gespannen mijnenvelddialogen, waarin ze elkaar tussen ingedikte stiltes voortdurend geroutineerd-geïrriteerd de maat nemen, is elke zin een potentieel gevaar. Als dan ook nog eens Daniels ex Franziska (Alejandra Theus) voor de deur staat, krijgt de smeltende ijsschots waarop de twee zich staande houden nog een extra knauw.

Ex is enerzijds een vrij voorspelbaar, ouderwets huiskamerdrama dat boogt op nogal problematische man-vrouwverhoudingen: twee vrouwen die vechten om een man, terwijl die man vooral bezig is met zijn eigen geluk en succes. Gelukkig tekenen zich gaandeweg de contouren af van een onderliggend, interessanter engagement. Theaterauteur Marius von Mayenburg wil het hebben over hoe sociale ongelijkheid onlosmakelijk verweven zit in ons intermenselijk verkeer en de verregaande consequenties daarvan: van de badinerende toon die we terloops aanslaan tegen mensen die we tot een lagere klasse indelen, tot de keuzes die we maken als het gaat om relaties. De ongemakkelijke waarheid is: een architect kan het heel lang leuk hebben met een winkelier, maar de kans is groot dat-ie uiteindelijk toch kiest voor een (minder leuke) arts.

Lees ook dit interview met Hanne Arendzen

Omverblazend acteervuurwerk

Zonder meer de grootste spil in deze regie van Albert Lubbers, is het omverblazende acteervuurwerk. Theus incasseert als Franziska de voor haar bikkelharde waarheid met open en ingeleefd spel, kwetsbaar én strijdvaardig zoekt ze voortdurend nieuwe vaste grond onder haar voeten. En Arendzen speelt werkelijk op de toppen van haar kunnen: Sybille is vilein en genadeloos, maar daarachter schemert een leven aan desillusie, eenzaamheid en opgespaard verdriet. Haar personage is net zo goed een meedogenloos beest als aangeschoten wild. De confrontaties tussen haar en Franziska benemen je de adem.

Zo toont Theatergroep Suburbia hoe fenomenaal spel een middelmatig stuk toch kan optillen. Horsting heeft het wat dat betreft het moeilijkst, in de zin dat Daniel onweerlegbaar een onsympathiek personage is, die zich meer om zijn carrière bekommert dan om zijn kinderen, graag zwelgt in zelfverkozen slachtofferschap en daarmee elke vorm van empathie uit het oog verliest. Horsting vertolkt hem met veel smaak, menselijkheid en mededogen, al is het simpelweg onmogelijk om helemaal aan Von Mayenburgs tekortschietende tekst te ontkomen.