Recensie

Recensie Film

Rennen in een zomerjurkje met millennial in het kwadraat

Les Amours d’Anaïs Veel in de film is zó vet aangezet dat het voelt als een gevatte knipoog naar millennialfilms, naar Amélie Poulainachtige meisjes die niet volwassen willen worden én naar overdreven gedweep met intellectualisme.

Anaïs (Anaïs Demoustier) is even vederlicht als de zomerjurkjes die ze continu ostentatief aan- en uittrekt.

Anaïs (Anaïs Demoustier) is even vederlicht als de zomerjurkjes die ze continu ostentatief aan- en uittrekt.

Als hoofdpersoon Anaïs in Les Amours d’Anaïs naar een vriendje snauwt dat hij een egoïst is, hebben kijkers al lang door dat juist zij alleen rekening houdt met zichzelf. Het speelfilmdebuut van Charline Bourgeois-Tacquet gaat immers over een grootstedelijke millennial zoals we ze de afgelopen jaren vaak voorbij zagen komen, maar dan in het kwadraat. Anaïs is schaamteloos geoccupeerd met uitzoeken wat zij wil in het leven en op groteske wijze geobsedeerd door het vinden van ‘passie’. Een proefschrift afronden, de huur betalen of een baantje behouden, interesseren haar minder.

Tijdens haar zoektocht begint Anaïs (Anaïs Demoustier) een affaire met de veel oudere uitgever Daniel. Al snel verlegt ze haar interesse echter naar diens echtgenote Émilie (Valeria Bruni Tedeschi) en volgt deze succesvolle schrijfster naar een bijeenkomst op het platteland.

Bourgeois-Tacquet onderstreept de neiging van haar ratelende hoofdpersoon om met elk verlangen mee te waaien, door haar continu rennend in beeld te brengen. Veel in haar film is zó vet aangezet dat het voelt als een gevatte knipoog naar millennialfilms, naar Amélie Poulainachtige meisjes die niet volwassen willen worden én naar overdreven gedweep met intellectualisme. Zelf is Anaïs even vederlicht als de zomerjurkjes die ze continu ostentatief aan- en uittrekt. Het staat in schril contrast met andere personages die op overdreven serieuze toon praten over passies als literatuur en levert geestige momenten op. Ook omdat Demoustier haar neurotische naamgenote enorm ontwapenend speelt.

Minder geslaagd zijn Bourgeois-Tacquets pogingen haar hoofdpersonage diepgang mee te geven, daar wekt haar neiging alles extra te benadrukken vooral ergernis. Als de meestal door het leven fladderende Anaïs bijvoorbeeld kortstondig wordt herinnerd aan de kanker van haar moeder, verandert de levendige pianosoundtrack meteen in dramatische operamuziek. Zodra er een broeierige spanning ontstaat tussen Anaïs en Émilie, belanden ze samen in een prentenkabinet vol erotische tekeningen.

Ook blijkt uiteindelijk hoe moeilijk het is nog iets echt interessants toe te voegen aan het cliché van de aanmodderende, zoekende dertiger. Zelfs als je de setting verplaatst van New York, Londen, of Oslo naar Frankrijk.