Recensie

Recensie Film

'Mijn rol in Men bood een mogelijkheid om mijn eigen verhouding tot mannen te onderzoeken'

Actrice Jessie Buckley Ze is een van de opvallendste jonge actrices van dit moment. Haar nieuwste film is Men van regisseur Alex Garland. ,,Ik hou enorm van acteren. Maar als ik zing voel ik me echt vrij.”

Jessie Buckley: „De meest interessante filmmakers zitten in de hoek van de onafhankelijke film.”
Jessie Buckley: „De meest interessante filmmakers zitten in de hoek van de onafhankelijke film.” Foto Kevin Baker

De Ierse actrice Jessie Buckley (32) is een van de meest opvallende en begaafde actrices van dit moment. Ze brak in 2017 door met de psychologische thriller Beast en was sindsdien te zien in een reeks memorabele rollen: als een aan de weg timmerende Schotse country-zangeres in Wild Rose (2019) en de mogelijk imaginaire ‘Jonge Vrouw’ in Charlie Kaufmans ontregelende I’m Thinking of Ending Things(2020).

Buckley speelde in flash-backs de jongere versie van het personage van Olivia Colman in The Lost Daughter – het veelgeprezen regiedebuut van Maggie Gyllenhaal. Haar nieuwste film is Men van regisseur Alex Garland. Daarin is ze te zien als de jonge weduwe Harper, die zich kort na de dood van haar man terugtrekt in een landhuis op het Britse platteland. Buckley is ook actief als zangeres. Onlangs verscheen het album dat ze maakte met gitarist en songschrijver Bernard Butler: For All Our Days That Tear The Heart.

Giftige mannen

Uit haar filmkeuzes spreekt een duidelijke voorkeur voor werk dat zich buiten de gebaande paden begeeft. In Men wordt ze als Harper belaagd door een hele stoet sinistere en nare mannen – of is het steeds dezelfde man? Ze komt zo terecht in situaties die steeds meer een surrealistisch karakter krijgen. De films is wel geduid als een bespiegeling op wat nu ‘giftige mannelijkheid’ heet: een agressieve, dominante vorm van mannelijkheid, die geen ruimte laat voor anderen.

„Voor mij bood de rol een mogelijkheid om mijn eigen verhouding tot mannen te onderzoeken”, vertelt Jessie Buckley tijdens het filmfestival van Cannes. „Ik wilde erachter zien te komen hoe die verhouding precies in elkaar steekt en of daarin misschien nog trauma’s meespelen, die een destructief karakter kunnen krijgen. Het is een enorm voorrecht een rol te mogen spelen, waarbij je jezelf zulke fundamentele vragen mag stellen. Harper is een vrouw die getekend is door trauma, maar ze is ook iemand die weigert om zich te verstoppen. Ze zoekt haar pijn eerder op en gaat de confrontatie aan.”

Lees ook de recensie van ‘Men’: Je ex uitdrijven door middel van folk horror

Een film over de nare en kwalijke kanten van mannen, die is geschreven en geregisseerd door een man – kan dat eigenlijk wel? Buckley: „Ik heb veel van mezelf in de rol kunnen leggen. Daarvoor was de intensieve repetitieperiode met Alex heel belangrijk. Toen hebben we echt diep kunnen doorpraten over de verhoudingen tussen mannen en vrouwen. We hebben niet alleen gesproken over onze eigen ervaringen in de huidige wereld, maar ook over de hele geschiedenis van die verhouding. Alex heeft zich behoorlijk kwetsbaar durven maken met een film over zo’n complex thema.”

Voorlopig blijft Buckley bij haar voorkeur voor kleinere, artistieke films, die niet al te dicht op de mainstream zitten. „Ik ben als actrice begonnen en volwassen geworden in indiefilms. Misschien ben ik daar trouwens nog steeds mee bezig: volwassen worden. Regisseurs als Charlie Kaufman, Maggie Gyllenhaal en Alex Garland bieden me een kans om de vragen te stellen, die me persoonlijk het meest interesseren.

„Ik zou ook best een rol willen spelen in een goede mainstreamfilm. Maar ik heb geen interesse in films die standaard en doorsnee zijn. De meest interessante filmmakers zitten nu eenmaal in de hoek van de onafhankelijke film. Ik voel ook een zekere verantwoordelijkheid tegenover dat soort filmmakers. Er zijn nog zo veel fantastische talenten, die nog niet de kans hebben gekregen om hun stem te laten horen.”

Debuutalbum

De lockdownperiode greep Buckley aan om haar eerste album te maken. „Ik hou enorm van acteren, maar zingen is voor mij echt een heel andere ervaring. Ik ben met zang opgegroeid. Mijn moeder was een zangeres en een harpiste. Zingen kan ik bijna onbewust doen. Als ik zing voel ik mij volledig vrij. Ik heb ook verder helemaal geen ambities als zangeres. Het enige wat ik wil is er zoveel mogelijk plezier aan beleven. Als ik zing heb ik het gevoel dat ik vlieg.”

Men mag wat Buckley betreft niet opgevat worden als een film, die mannen expliciet in de hoek wil zetten. „De film gaat vooral over de vraag: waar komt giftige mannelijkheid vandaan? Wat zijn de oorzaken ervan? Dat kan teruggaan op bepaalde ervaringen in het verleden, op een relatie die in het verleden is stukgelopen. De film gaat ook over de vraag hoe vrouwen omgaan met pijn en verlies. Voor mij is de vraag interessant hoe mannen en vrouwen nader tot elkaar kunnen komen en kunnen samenleven. Ik ben minder geïnteresseerd in één partij verantwoordelijk te stellen voor alles wat er mis is. Dat voelt voor mij als een stap terug.”