Recensie

Recensie Film

Drie Japanse verhalen over liefde en erotiek

‘Wheel of Fortune and Fantasy’ vertelt drie verhalen over liefde en erotiek, identiteit en rollenspel.

Wheel of Fortune and Fantasy zoekt naar een vrouwelijk en naar een subjectief perspectief. Is alles wat we hier zien waar?
Wheel of Fortune and Fantasy zoekt naar een vrouwelijk en naar een subjectief perspectief. Is alles wat we hier zien waar?

Meiko en Tsugumi (die door haar beste vriendin Gumi wordt genoemd, en door haar nieuwe vriendje Tsu, wat nogal wat verwarring teweegbrengt), Nao, en tot slot Moka en Nana (die elkaar ook anders noemen) zijn de vijf vrouwen die hoofdrollen hebben in de nieuwe film van Drive My Car-regisseur Ryusuke Hamaguchi. Er zijn mannen. Ook. Soms zetten ze het verhaal in beweging. Maar zij staan eigenlijk aan de zijlijn in dit drieluik verhalen. Behalve misschien literatuurprofessor Segawa, die door studente Nao op een onverwachte lezing uit eigen werk wordt verrast. De film zoekt naar een vrouwelijk en naar een subjectief perspectief. Is alles wat we hier zien waar? Of zien we een ervaringswerkelijkheid?

Wheel of Fortune and Fantasy beleefde in 2021 zijn première op het filmfestival van Berlijn en werd met een Zilveren Beer bekroond, nog voor de zegetocht van Hamaguchi een paar maanden later in Cannes zou beginnen met Drive My Car die dit jaar een Oscar voor beste niet-Engelstalige film kreeg.

Hoewel Hamaguchi in interviews gezegd heeft dat de drie verhalen niets met elkaar te maken hebben is dat natuurlijk niet echt zo. Deze anthologiefilm gaat over de veranderlijkheid en de verraderlijkheid van liefde en erotiek en de rol die de verbeelding daarin speelt. Het zijn verhalen met een draai. Of meer dan één.

Het openingsverhaal over fotomodel Meiko en art director Tsugumi zet de toon. In de taxi na een fotoshoot vertelt Tsugumi over de geweldige man die ze heeft ontmoet. Gesprekken kunnen beter zijn dan seks, hij liefkoosde me met zijn woorden, zegt ze. Wanneer valt bij Meiko het kwartje dat zij het over haar ex heeft?

Soms is het verhaal dat we vertellen aanlokkelijker dan de werkelijkheid zelf. Zonder dat het verhaal overigens onwaar hoeft te zijn. Dat thema wordt opgepikt in het middendeel, waarin studente Nao door haar vriendje wordt aangezet om haar professor Segawa te verleiden. De jongen is boos om zijn lage cijfer, wraakzuchtig en kinderachtig. Ook tegen Nao is hij niet bijzonder galant. Dus misschien is wat zij tegen Segawa vertelt wel waar, houdt ze gewoon erg van seks. Maar tijdens hun conversatie op zijn werkkamer (waarbij hij er nadrukkelijk op staat dat de deur openblijft, té nadrukkelijk misschien?) wisselen de verhoudingen voortdurend. De uiterlijk onaangedane Segawa lijkt een ideaal canvas om ideeën, vermoedens, onze eigen ‘schuldige’ of ‘beschuldigende’ gedachten over seksualiteit en macht op te projecteren.

Maar ook de filmkijker heeft macht. Wheel of Fortune and Fantasy kun je meermaals bekijken zonder dat je ooit helemaal zeker weet wie deze personages zijn. Dat intrigeert. Dat prikkelt. Dat windt op. Dat ergert. En soms denk je mild: weten deze mensen eigenlijk zelf wel wie ze zijn, wat ze verlangen, wat ze zich herinneren? Of neemt het leven ook gewoon maar een loopje met ze?

Het meest duidelijk wordt dat in het slotdeel, dat zich afspeelt in een parallel universum waarin een computervirus digitale communicatie onmogelijk maakte. Ook zonder sociale media blijken de twee hoofdpersonen, die elkaar denken te kennen van de middelbare school met gemak andere identiteiten aan te kunnen nemen. Drive My Car was een lange film over een kort verhaal van Haruki Murakami, dit zijn drie korte films met de lading van complete romans.