Opinie

Het nieuwe voetbalkijken

Carolina Trujillo

Afgelopen weken kregen vrouwen in de sportwereld en contreien weer oude klappen te verwerken. Het nieuwe landelijke boegbeeld van verkrachtingspromotie dat voor de zoveelste keer had gedreigd van de buis te gaan, keerde weer terug, Ajax werkte niet mee in het onderzoek naar Marc Overmars en turncoach Vincent Wevers werd ondanks aangiftes van zeker twaalf turnsters vrijgesproken. Het is duidelijk dat mannen met macht vrouwen nog steeds ongestraft van alles mogen flikken.

Zaterdagavond werd de finale Champions League gespeeld. Barcelona-Lyon, vrouwen. Op tv werd de wedstrijd niet uitgezonden. Vroeger was ik daarover in woede ontstoken. Nu kan je de wedstrijden gratis op YouTube zien met lekker weinig reclame en commentaar naar keuze. De finale werd in drie talen aangeboden, maar je kon ook het commentaar bij de uitzending helemaal wegdraaien. Mijn opa deed dat altijd. Wij spreken jaren tachtig, Uruguay, niet dat dat wat uitmaakt. Hij draaide het volume van de tv weg en zette een tetterend radiootje naast het toestel met een verslaggever die sneller woorden leek te produceren dan een oor kon verwerken. „Veel beter,” zei hij dan content.

Op de muur achter mij hangt nu een foto van hem. Hij luistert daarop naar de radio en lurkt aan zijn maté. Toen ik zaterdagavond het ene volume wegdraaide en een andere ervoor in de plaatst zocht, zei Opa vanuit dat fotolijstje of het hiernamaals: „Net als vroeger”.

Ik antwoordde: „Beter dan vroeger.” Nu heb je niet alleen het radioalternatief, maar kun je ook op platformen als YouTube en Twitch commentatoren uit de bomen schudden.

¿El que?” zei Opa. De wat? Zijn eerste grammofoonplaat zwengelde hij nog handmatig aan. Internet heeft hij amper meegemaakt.

Ik legde uit dat op die digitale platformen met eigen kanaaltjes, allerlei vogels de wedstrijden van commentaar voorzien zoals ze gebekt zijn. Er kwamen twee Catalaanse broers tevoorschijn. Een van hen had een lichtblauw geverfde kuif. Net als bij radio toonden zij geen beelden, je zag alleen hun koppen terwijl zij naar een scherm keken met daarop de wedstrijd die ze fanatiek becommentarieerden. Linksboven was een digitale klok te zien die gelijk liep met de wedstrijd in Turijn. Dat vergemakkelijkte het exact synchroon zetten van hun relaas bij de wedstrijd.

Naar de blauwkuif en zijn broer luisterden ruim 47.000 mensen. Hun kanaal heeft 115.000 leden, maar er zijn meer kanalen. Dat deze jonge mannen bloedfanatiek het vrouwenvoetbal analyseerden, sterkte mij in het geloof dat de verkrachtingsvierders van traditionele televisie met hun oldboysnetwork een uitstervend soort zijn. Voor deze jongeren maakt het niet uit of het vrouwen of mannen zijn die voetballen, ze geven om het spel en in het voorbijgaan maken ze ook de grote tv-studio’s en hun machtige bazen overbodig. Ik bezong deze ontwikkeling terwijl Wendie Renard de cup boven haar lange lichaam tilde. Lyon versloeg Barça met 3-1.

„Wat?” zei Opa. „Waren dat vrouwen?” Zijn foto hangt misschien iets te ver van het computerscherm om de spelers in detail te kunnen zien. „Heb je me naar vrouwenvoetbal doen kijken?!”

Zijn foto heeft de nacht in de koelkast doorgebracht.

Carolina Trujillo is schrijfster.