Recensie

Recensie Muziek

Kan neoklassieke muziek een poort zijn naar complexere klassiek? Bij Piano Nights lijkt het daar sterk op.

Klassiek/Neoklassiek In Piano Nights wil het Concertgebouw liefhebbers van ‘neoklassieke’ en klassieke muziek samenbrengen. Dat ‘nieuw’ uitstekend werkt om naar ‘oud’ te glijden, blijkt als de weg terug niet meer lukt.

Componist en pianist Douwe Eisenga en klassiek pianist Hannes Minnaar tijdens ‘Piano Nights’.
Componist en pianist Douwe Eisenga en klassiek pianist Hannes Minnaar tijdens ‘Piano Nights’. Foto Eduardus Lee

Neoklassieke muziek binden aan ‘oude’ klassiek is het doel van de nieuwe serie Piano Nights in het Concertgebouw in Amsterdam. In oktober vorig jaar speelden Iris Hond en Thomas Beijer in één concert respectievelijk muziek van Einaudi en Chopin en Debussy. Woensdag deelden componist en pianist Douwe Eisenga en klassiek pianist Hannes Minnaar het podium.

De setting: twee vleugels met de buiken in elkaar gehaakt, lampen in alle kleuren, discobal, en een sofa op het podium, kamerlamp en kamerplant incluis, waarop de niet spelende pianist moest zitten; een verleidelijke aapje-kijk-afleiding als de muziek even niet interesseert en daarom tamelijk sneu.

Maar het concept is interessant. Neoklassiek à la Einaudi of Joep Beving heeft miljoenen volgers op Spotify, een klassiek pianist met 1 miljoen is lastiger te vinden. De grote zaal zat dan ook goed vol, en ogenschijnlijk bijna voor de helft met mensen onder de 35. Een harde grens tussen de genres is er niet, al krijgt nieuw gecomponeerde pianomuziek geënt op popmuziekschema’s met minimalmusicachtige lange meditatieve lijnen van gebroken akkoorden die erin glijden als koek vaak het label ‘neo’.

Lees ook deze cdrecensie van Hannes Minnaars Goldbergvariaties.

Complexiteitscontrast

Ook Douwe Eisenga zalfde de geest met een dikke laag zoete consonante klanken, zo gelijkmatig dat je op ieder moment in elke windrichting kijkend wel iemand ziet knikkebollen. Het is ideale muziek om alles, ook de muziek, te vergeten en weg te dromen. Wat dat betreft had de 18de-eeuwer Graaf Hermann Carl von Keyserlingk beter Eisenga kunnen vragen dan Bach toen hij (volgens de legende) muziek wilde hebben die zijn klavecinist Johann Goldberg voor hem kon spelen als hij weer eens niet kon slapen. Het resultaat, de Goldbergvariaties, een set van 30 variaties op de baslijn van de beginnende ‘aria’, speelde Hannes Minnaar; een achteroverblazend complexiteitscontrast met Eisenga, dat Minnaar aanzette door opvallend snel te beginnen, alsof hij zich ervoor schaamde dat zijn aandeel (zelfs zonder alle herhalingen) een stuk langer ging duren. Maar een luid applaus halverwege leek Minnaar moed te geven, want daarna werden de variaties rustiger en eleganter.

Dat de overgang van Eisenga naar Bach goed werkte, werd duidelijk toen een weg terug niet meer open bleek. Eisenga speelde na Minnaar nog een setje van zijn werk, onder andere zijn hit ‘For Mattia’, maar werd daarbij opvallend begeleid door gestommel en gekuch uit de zaal.

De volgende Piano Night is op 11 oktober met Jeroen van Veen en Anna Fedorova. Inl: concertgebouw.nl