Recensie

Recensie Film

Naïviteit botst op grimmige werkelijkheid in Grunbergverfilming

Drama ‘The Saint of the Impossible’ is de verfilming van Arnon Grunbergs boekenweekgeschenk. De grunbergiaanse thematiek van mensen die elkaar gebruiken komt samen met een documentaire-achtig portret van illegale immigranten in Amerika.

De Peruaanse pubers Paul en Tito ontwikkelen een obsessie voor de Kroatische Kristin in ‘The Saint of the Impossible’.
De Peruaanse pubers Paul en Tito ontwikkelen een obsessie voor de Kroatische Kristin in ‘The Saint of the Impossible’.

De Peruaanse pubertweeling Paul & Tito wil twee dingen: gezien worden én hun maagdelijkheid verliezen. Samen met hun moeder Raffaella wonen ze illegaal in New York. Raffaella werkt als serveerster in een restaurant, met gevaar voor eigen leven bezorgen de tieners maaltijden op hun fiets in het drukke verkeer.

Terwijl hun moeder het tot hun afgrijzen aanlegt met de Zwitserse schrijver Ewald die haar gouden bergen belooft, ontwikkelt de tweeling een obsessie voor de knappe Kroatische Kristin, die in hun taalklasje zit. Dat Ewald erop aandringt dat Raffaella als Peruaanse burrito’s gaat maken – een Mexicaans gerecht – is geestig, totdat zij ook privé, net als in haar werk, weer uitgebuit wordt.

The Saint of the Impossible is de verfilming van Arnon Grunbergs boekenweekgeschenk uit 1998, De heilige Antonio. In de finale van de film komt Grunberg heel kort voorbijflitsen als hij een selfie neemt met een lama in de straten van New York. Debuterend regisseur Marc Raymond Wilkins verplaatste de handeling naar het heden – maar dan wel de Trumpjaren, ergens in de achtergrond is een portret van de voormalig president te ontwaren.

Ook goot hij Grunbergs verhaal, dat al eerder aan de basis stond voor een toneelbewerking, in een thrillervorm. In het begin zien we Raffaella thuiskomen in haar kleine appartement dat overhoop is gegooid. Haar zoons zijn verdwenen, en in een van hun boeken ontdekt zij een foto van Kristin. Wat is er gebeurd?

In The Saint of the Impossible komen twee dingen samen: de grunbergiaanse thematiek van mensen die elkaar gebruiken om hun doelen te behalen, waarbij naïviteit botst op een grimmige werkelijkheid, en een documentaire-achtig portret van illegale immigranten in Amerika.

Het levert een min of meer bekend verhaal op over armoede, tegenslag, een schaduwbestaan – het niet gezien worden dat Paul en Tito dwarszit. Hun verlangen zo snel mogelijk man te worden levert de beste scènes op, waarbij helpt dat de tweeling gespeeld wordt door echte broers: Adriano en Marcelo Durand.