Recensie

Recensie Film

Knap debuut ‘Eyimofe’: hosselen en ritselen in een Nigeriaans vagevuur

Drama ‘Eyimofe’ toont subtiel hoe de dromen van twee aardige, maar straatarme bewoners van Lagos vervagen in de tredmolen van het nu.

Mary Agholor als het zwangere tienerzusje van Rosa.
Mary Agholor als het zwangere tienerzusje van Rosa.

De paspoorten hebben Mofe en Rosa al, nu het visum nog. Mofe moet sparen, Rosa kan de ongewenste baby van haar tienerzus Gloria verkopen. Een beter leven in Europa lonkt, in Spanje of Italië.

Twee ‘gelukszoekers’ die de Nigeriaanse droom najagen: weg van hier! Eyimofe is het opmerkelijke debuut van tweeling Arie en Chuko Esiri: een ‘slice of life’ uit metropool Lagos waar smog de zon filtert – een stijl die past bij het vagevuur van de armoede dat ze blootleggen. Hun helden zijn veroordeeld tot eindeloos ritselen en hosselen in een houtje-touwtjewereld waar zoveel gevaren op de loer liggen dat het nauwelijks de moeite loont om op je hoede te zijn. Wat gebeurt, gebeurt.

Maar een mens kan dromen. Mofe en Rosa, twee aardige, ondernemende mensen, hopen te ontsnappen. Mofe zorgt voor zijn zus en haar kinderen. Zijn werk als elektricien bij een aftandse drukkerij is frustrerend: al zijn tape, karton en bypasses houden de doorgeroeste schakelkasten niet lang meer bijeen. En als dat misloopt, wie krijgt dan de schuld?

Rosa is kapster en barista, onderhoudt haar tienerzus en marchandeert met een louche zakenvrouw over hun beider overtocht naar Italië. Ze voelt iets voor expat Peter, of is het voor de belofte van een beter leven? De kloof blijkt onoverbrugbaar; Rosa bedelt al snel om geld, als de ‘gold digger’ die Peters vrienden in haar zien. Een schrijnend moment: ze kan zich gewoon niet veroorloven haar liefde gratis te geven.

Het is een van de kleine, droeve apotheoses van Eyimofe, een film van morele nederlagen in een parasitaire wereld waar achter elke glimlach een bijbedoeling schuilt, alles een transactie is. Je hoopt dat de kalme, zorgzame Mofe en de ondernemende, loyale Rosa elkaar redden. Hun paden kruisen elkaar als Mofes vriend bij de balie van een ziekenhuis foetert over onmenselijke hebzucht: voor de lichamen van Mofes omgekomen familie moet cash worden betaald, anders verdwijnen ze anoniem in een massagraf. „Laat maar, ik betaal wel”, zegt Mofe gelaten. Woede is zinloos, ook het ziekenhuis heeft zijn redenen.

Zoals iedereen in Eyimofe, dat geen aanklacht of melodrama is, maar toont hoe armoede mensen uitput en demoraliseert. Dromen vallen niet zozeer in duigen, ze vervagen in de tredmolen van het nu.