Ongelukkig op je werk? Stop met zeuren en zoek iets anders

Japke-d. denkt mee Steeds meer mensen worden ongelukkig van hun werk en sluiten zich aan bij de “anti-work movement”. Wat een gejank joh, vindt . „Zeg gewoon je bullshitbaan op en ga wat nuttigs doen.”
Illustratie Tomas Schats

Als kantoorexpert weet ik als geen ander hoe zwaar werk soms kan zijn. Maar er zijn momenten dat ik denk: je kunt het ook overdrijven. Dat heb ik bij de anti-work movement – een beweging waar je steeds meer over leest.

Het zijn mensen die weigeren zich nog langer te laten afbeulen op het werk en het liefst helemaal met hun werk willen stoppen – werk maakt hen ongelukkig.

Het zijn ook mensen die fulltime werken niet meer kunnen volhouden. Ze zien werk als een kapitalistische samenzwering van zinloze bullshitbanen waarvan alleen de aandeelhouder de vruchten plukt en die de mensen die het systeem mogelijk maken berooid en uitgemergeld achterlaat.

Ze werken alleen nog het aantal uren waarmee ze hun huur en boterham kunnen betalen. De rest van hun tijd besteden ze aan zaken die zíj belangrijk vinden. Poeh hee.

Toen ik er voor het eerst over las, begin dit jaar op de website van de BBC, snapte ik de basis heel goed. Mensen die eens in het jaar hooguit een week betaald verlof mogen opnemen. Mensen die geen geld krijgen als ze ziek zijn. Mensen die klanten moeten voorliegen van hun baas – logisch dat je daarmee stopt. Uitbuiting hoeft niemand te tolereren.

Maar halverwege het stuk dacht ik: dit gaat toch niet om ‘anti work’, dit gaat om ‘anti bad bosses’. Als je ergens wordt uitgeknepen, hoef je toch niet meteen in een existentiële crisis over ál het werk te raken? Als je ongelukkig wordt van je werk moet je niet stoppen met werken, maar een andere baan zoeken, of beter nog: een andere baas.

Lees meer over dit onderwerp: De anti-work movement: stoppen met werken omdat je er diep ongelukkig van wordt

Wie is er nou zo gek om 40 uur per week te werken?

Wat ik ook niet snap: wie is er nou zo dom om 40 uur of meer per week te gaan werken? Het aantal parttimers groeit gestaag in Nederland. Zouden die mensen weten dat geen enkele fulltimer fulltime werkt?

Ja, wij wel natuurlijk, en ik ook, uiteraard. Wij werken braaf 40 uur of meer per week, maar wij zijn de uitzondering. De rest van de fulltimers haalt dat echt niet.

Zeker in zo’n fopbaan als agile transformation coach, pensioenbelegger, ceo, onderwijsbestuurder of uitgever. Beetje met je Tesla rijden, beetje lunchen, beetje overleggen en de helft van de tijd een ‘afspraak buiten de deur’ en dan naar de golfbaan – meer is het écht niet.

Een fulltimecontract is een complot waarvan iedereen die een fulltimecontract heeft, weet hoe het zit. Als ik het zou moeten schatten, zou ik zeggen dat hooguit 30 procent van de mensen die fulltime betaald krijgen, ook werkelijk fulltime werkt.

Parttimers zijn gekke henkies die voor hetzelfde werk – en vaak nog meer – de helft van het salaris krijgen. Zorg gewoon dat je handiger wordt en je baas leert ontlopen.

Zet een paar extra planten op je werk om je af en toe achter te verschuilen en je bent er al. Of zeg dat je vandaag maar drie uur kunt werken omdat je naar een scrummaster-cursus moet – werkt bij mij al een jaar. Iedereen een fulltimecontract!

Zeg eens wat vaker ‘nee’ tegen je baas

En zeg eens wat vaker ‘nee’ tegen je baas! Je hoeft toch niet alles te slikken op je werk? Ja, misschien in Amerika, waar ze nog in de jaren dertig van de vorige eeuw leven qua arbeidsomstandigheden. Maar hier, op onze overspannen arbeidsmarkt?

Word lid van een vakbond of ga bij de ondernemingsraad. Of beter nog: ga wérken bij een vakbond of in de politiek en zet je in voor mensen die écht worden uitgebuit – de bagageslepers op Schiphol, de mensen in de pakketsorteercentra of in de tuinbouw – in plaats van te gaan mekkeren in de anti-work movement.

Ga sowieso eens wat minder mekkeren, dat zou ook heel fijn zijn. Laatst nog, op Twitter. Zag ik iemand klagen dat het door tijdelijke werkzaamheden drie uur kost om in Groningen te komen.

Dan denk ik: joh, wat een gehuil. In de jaren negentig líépen we naar Groningen met 100 kilo aardappelen onder onze jas. Als we er waren, konden we weer terug – daar dacht je niet bij na.

Als we érgens geen behoefte aan hebben, is het wel aan coaches

Ik las over mensen van de anti-work movement die gestopt waren met hun werk en coach waren geworden. Iets met ademwerk. Echt?

Vind je bullshitbanen stom en dan word je coach?! Daar moest ik heel hard om lachen. Als we érgens geen behoefte aan hebben, is het aan nóg meer coaches in Nederland.

Ga liever wat nuttigs met je tijd doen. Overal zijn tekorten. Klassen zonder docenten. Treinen die niet kunnen rijden zonder verkeersleiders, ouderen die dagen niet kunnen worden gedoucht – en dan ga jij zeuren dat je te weinig tijd hebt om lattes te drinken met je vrienden en existentiële romans te lezen? Ga je schamen, stelletje snowflakes.

Als je gewoon aan het werk gaat, heb je geen tijd voor de anti-work movement.

Dit waren de Parels deze week op Twitter