Recensie

Recensie Auto

De Porsche Taycan is een raket, maar dan elektrisch

Autotest Voor het eerst in lange tijd gebruikt weer eens remmen in een stekkerauto.
Foto Merlijn Doomernik

De Porsche Taycan kwam er eerst als sedan en toen als Cross Turismo. Dat is wat voorheen een lifestylecombi heette, een station met meer ruimte voor pretentie dan voor mens en have. Maar de moderne mens wil natuurlijk het beste van twee werelden. Iets moest een brug slaan, een mobiele tussenjas. De Sport Turismo „combineert de praktische voordelen van de Taycan Cross Turismo met de on-road dynamiek van de Taycan Sedan”. De tekstschrijver moet schuddebuikend boven zijn bureau hebben gehangen. De auto die ik meekrijg levert bijna 600 pk en dan heb je niet eens de ruigste. Dat is dan 137.400 pop, Turismoman. Schijntje voor een schoon geweten. De raket is toch elektrisch, geen moralist maakt je wat. Nochtans zweer ik bij God almachtig: niemand zal na het instappen nog één woord vuil maken aan de neerklapbare achterbank of een transportvolume van 1.212 liter. Daar heeft de Taycan-mens zijn Porsche Cayenne voor. De Sport Turismo is puur bijvangst.

Bien étonnés aanschouwen kenners de prestatiecijfers. Een topsnelheid van 250 en een 0-100-sprint in 3,7 seconden overtreft een Tesla Model 3 Performance voor minder dan de helft van het geld. Maar het is natuurlijk de manier waarop en die is bij Porsche onovertroffen. Al moet je hard rijden om het te voelen, en dat maakt hij haast onmogelijk. Hij is te snel, bij vol gas zie je sterren. Levensgevaarlijk, maar hij moet het kunnen, anders geloven mensen niet dat het een Porsche is. Hij doet het onnatuurlijk makkelijk. Hij schiet bij elke snelheid door de bochten als een bobsleeër over de piste. Je rijdt hetzelfde stuk twee keer zo hard en je voelt geen verschil. Geen verlies van stabiliteit, geen wiebelneiging in de koets. Omdat je aan een elektromotor niks hoort brullen, merk je pas voor rotondes hoe potsierlijk hard je gaat. Voor het eerst in lang gebruik ik weer eens remmen in een stekkerauto. Die heb je bij langzamere soortgenoten niet of nauwelijks nodig. Daar laat je simpelweg het gas los om de techniek vertragend op de motor energie te laten terugwinnen. Natuurlijk remt de Taycan onwaarschijnlijk goed.

Zijn die stupide deugden zoveel geld waard? Natuurlijk. De koopdrang is zo presentabel als de uitstootcijfers. Over verbruik hoef je het niet meer te hebben. De zon komt toch van eigen dak, als je genoeg panelen laat monteren om zijn energiebehoeften bij te benen. Het gemiddelde verbruik van de testauto staat na 33 uur 49 en 1794 kilometer op 27,5 kWh op 100 kilometer bij een gemiddelde snelheid van 55 kilometer per uur. Daar staat alles wat je weten moet over de zin van een Taycan op Nederlandse bodem. Je kunt er A: niet hard mee, en B: ook matigheid maakt hem niet zuinig. Wat ons op C brengt: What’s the point?

Bombastische wielkasten

Gevaar uitstralen, zoiets. Hij intimideert wat af. De koets is vuurrood, de gordels zijn rood, de voorste wielkasten welven bombastisch in de stijl van Porsches 911. Het dashboard is imposant met de ronde digitale instrumenten op de stemmig zwarte achtergrond van een surfplankvormig flatscreen. De sfeerverlichting is papaverrood en dat past prachtig bij de handel van de doelgroep. Je kunt de helderheid op een schaal van 0 tot 100 traploos instellen. Over die absurde subtiliteiten gaat het. Overige nuances zijn er niet, of het moest mijn verbruik zijn. Geen sterveling zal de Taycan ooit zuiniger berijden dan ik met mijn 26 kWh. Al was het dubbele geen ramp geweest, hij laadt toch supersnel. Wel even opletten. De Taycan heeft twee laadpoorten in de voorschermen. Links die voor de straatlaadkabel, rechts de CCS-poort voor het snelladen tot een verbluffende 270 kWh. Bij de straatlaadpaal in een parkeerhaven moet je de Taycan dus vooruit inrijden. Heel lastig als daar zo’n betonnen stootband ligt die voor de spoiler net te hoog is.

Verder ben je in je Taycan onaantastbaar. Er zit zelfs verkeersbordherkenning in. En een parkeerassistent, die boze verdenkingen wekt over Porsches inschatting van de doelgroep. In zijn burgerlijke zorgzaamheid is het net een Golf. Maar hij geeft je het hoogst bereikbare geluk per kilowatt. En dat is toch goed nieuws. Hij wordt begeerlijk voor kapitaalkrachtige petrolheads die zich in het stekkertijdperk willen blijven amuseren. Het betekent dat 911-rijders hem gaan kopen. Die rijden straks geluidloos en emissievrij. Te hard, maar daar zijn wetten voor.