Opinie

Als Oekraïne wint

Ellen Deckwitz

Zoals elk jaar zit ik deze week klaar om het Songfestival op de voet te volgen, niet eens zozeer vanwege de muziek (alhoewel er prachtige inzendingen zijn zoals van Italië en hey, Nederland) maar ook omdat het een inkijkje geeft hoe er online over andere landen wordt gedacht. De afgelopen jaren, ook wel bekend als vredestijd, spatten de vreemdelingenhaat en vooroordelen tijdens de Eurovisieweek van het beeldscherm. Belgenmoppen, Duitsers dissen, vrouwen uit het Oostblok uitmaken voor prostituee, het kwam allemaal voorbij. En je dan nog afvragen waarom het Europese project maar niet vordert.

Toch verwacht ik dat het er vanavond wat anders aan toe zal gaan. Er zullen vast nog wel lolsmurfen zijn, maar de oorlog heeft er wel voor gezorgd dat velen inzagen dat je samen sterker staat. En dat men in Europa (zolang we er financieel niet al teveel op achteruit gaan dan) best wel tot eenheid in staat is.

Dit weekend belde ik mijn vrienden uit Lviv. Ieder jaar appen we tijdens het Songfestival over en weer. In een nationalistische stad als de hunne zit iedereen dan voor de buis het moederland aan te moedigen.

„Nou, de winst ligt dit keer voor het oprapen”, zei ik tegen O. Gewoonlijk heeft aan het begin van de festivalweek de nummer een bij de bookmakers een winkans van tussen de 12 en 20 procent, maar dit keer staat de Oekraïense inzending met een duizelingwekkende 48 procent bovenaan.

„Het is een leuk gebaar als heel Europa op ons stemt”, zei O. „Maar we hebben er vrij weinig aan. We zijn nog steeds geen lid van de EU of de NAVO. Ik zou het leuker vinden als mensen gewoon geld en wapens naar ons blijven sturen, in plaats van met elk smsje de kas van het Songfestival te spekken.”

„Maar men kan toch ook allebei doen”, probeerde ik.

„Als we winnen zal Poetin het als het zoveelste bewijs zien dat de hele westerse wereld tegen hem samenspant. Die man is zo ver heen. Het zal nog best wel eens gevaarlijk kunnen zijn als we er met de beker vandoor gaan. Bovendien, het kan volgend jaar waarschijnlijk toch niet hier worden georganiseerd.”

Ai. Ik weet nog dat toen Oekraïne in 2016 Eurovisie won men vanwege al het gedoe met Rusland en de Krim overwoog om het daaropvolgende festival in Hamburg te houden in plaats van in Kiev. Werden de meeste fans niet echt blij van.

„Ga je wel kijken”, vroeg ik tenslotte.

„Natuurlijk”, zei hij. „Maar het is wel echt wel bitter dat de bookmakers verwachten dat er zal worden gestemd op het ene land, omdat men het andere vreest.”

En dit spookt nu al de hele dag al door mijn hoofd.

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.