Recensie

Recensie Film

‘Multiverse of Madness’ is een onsamenhangend spektakel

Doctor Strange In de handen van veteraan Sam Raimi veranderde ‘Doctor Strange in the Multiverse of Madness’ in Doctor Mad and the Strangeness of Multiverses.

Benedict Cumberbatch als Dr. Stephen Strange.
Benedict Cumberbatch als Dr. Stephen Strange. Foto Marvel Studios 2022

Het ‘Marvel Cinematic Universe’ is natuurlijk al lang een uitdijend multiversum. Het paar dozijn superheldenfilms dat er nu naar de strips van Marvel Comics is gemaakt is niet meer te volgen als je niet de vorige film hebt gezien, die een spin-off was van de film ervoor of een ‘origin story’ van een onderbelicht personage dat z’n eigen franchise krijgt. Personages hoppen van het ene verhaal naar het andere. De scenario’s worden steeds simplistischer en ingewikkelder tegelijkertijd. De dialogen dienen er alleen nog maar toe om uit te leggen wie wie is en wat er gebeurt, terwijl de plots zich aan alle kanten uit een voorspelbaar frame proberen te wringen.

In de hogere wiskunde van de filmverhalen zijn het een soort filmische fractals, zich eindeloos herhalende en zelfreproducerende figuren. En dat is precies de context waarin nu de tweede Doctor Strange-film het licht ziet. Het is de vijfde waarin Benedict Cumberbatch de arrogante oppertovenaar speelt die anders dan de superhelden met hun toevallige superkrachten zich bekwaamd heeft in de magische kunsten en het op kan nemen tegen bovennatuurlijke krachten.

Zoals die waarover Wanda Maximoff, oftewel de scharlaken heks, beschikt (de hoofdpersoon van haar eigen serie WandaVision), in Doctor Strange and the Multiverse of Madness zijn belangrijkste opponent. Wanda heeft het voorzien op de jonge America Chavez die het vermogen heeft om tussen verschillende alternatieve werelden heen en weer te reizen. Strange herinnert ons er fijntjes aan dat er in de laatste Spider-Man-film No Way Home ook al een dingetje was met multiversa, maar in The Multiverse of Madness gaat het alle kanten op.

De film is langdradig en onsamenhangend, maar scoort punten voor de manier waarop in het laatste deel van de film het production design de film heeft gehackt. Al aan het begin (als in een flashforward, een droom of een tijdlus) bevinden Strange en America zich als levende wezens in een 3D-tekenfilm, later zien we ze in een versie van New York waarin de klimaatcrisis bedwongen lijkt met hangende tuinen en windmolens. Maar er zijn ook universa geclasht en gecrasht, en fotogeniek bedolven onder as en ruimtepuin. Sciencefiction kan zowel utopie als dystopie zijn en Doctor Strange is het allemaal. Je kunt beter spreken van ‘Doctor Mad and the Strangeness of Multiverses’.

Oerconservatief

Aan de basis ligt een oerconservatief gegeven: Wanda wil zich terugtrekken in een wereld waarin ze eenvoudigweg moeder kan zijn. Dat er onderweg diverse universa worden opgeblazen levert bij tijd en wijle schitterend spektakel op, waarin de hand van regisseur Sam Raimi is te herkennen. Met grote flair verwerkt hij zombies en andere horrorelementen in de film.

Absoluut hoogtepunt is de sequentie waarin Strange de strijd aan moet met een duistere versie van zichzelf en waarin de bombastische soundtrack wordt gevisualiseerd middels een gevecht met muzieknoten. Daarvoor ga je naar de bioscoop. Een nieuwe Marvelfilm is als de Champions League: dezelfde teams, nieuwe spelers, een andere coach. En zelfs als het een slecht seizoen is doe je als fan van alles om je club te verdedigen. Zelfs als het moment van degradatie nabij is.