Recensie

Recensie Film

Zlatan: eens een kwajongen, altijd een kwajongen

Biopic In ‘I Am Zlatan’ groeit de lastpak Ibrahimovic op tot voetbalvedette. Een film over de – half voltooide – disciplinering van een getalenteerd ettertje.

Zlatan Ibrahimovic (Granit Rushiti) wil een superster worden bij Ajax, in ‘I Am Zlatan’.
Zlatan Ibrahimovic (Granit Rushiti) wil een superster worden bij Ajax, in ‘I Am Zlatan’. Foto Mark de Blok

Nadat Ajaxtrainer Ronald Koeman (een leuke bijrol van Gijs Naber) hem bij een training naar huis heeft gestuurd, zien we Zlatan Ibrahimovic in zijn Porsche aan komen rijden bij een rijtjeshuis in Diemen, vlakbij het Ajaxstadion. Eenmaal binnen in zijn donkere, ongezellige huis gaat hij mokkend een computerspelletje spelen.

Het is een treffend moment uit I Am Zlatan, de verdienstelijke biografische speelfilm over Ibrahimovic’ vroege jaren – de film stopt in 2004, op het moment waarop hij aan Juventus wordt verkocht. Enerzijds bevestigt de scène het cliché van over het paard getilde voetballers met te dure auto’s. Maar uit de scène spreekt ook eenzaamheid en isolement. Een thema dat later terugkeert als blijkt dat hij zich niet op zijn gemak voelt bij Malmö FF, waar zijn carrière van de grond komt. De in een achterstandswijk opgegroeide Ibrahimovic, kind van een Bosnische vader en Kroatische moeder, voelt zich minderwaardig in het uit rijkeluiszoontjes bestaande team. Zij en hun invloedrijke vaders zorgen er bovendien bijna voor dat hij na een onbesuisde actie uit het team wordt gezet.

Lees ook de recensie van de autobiografie ‘Ik, Zlatan’: Bijna crimineel geworden

Zlatan heeft een moeilijke jeugd; eerst woont hij bij zijn moeder, daarna bij zijn vader. Diens koelkast zit voller met bier dan met eten, dus eet hij niet of bij zijn moeder. Op school en daarbuiten is Zlatan een driftig jongetje, voor wie voetbal een uitlaatklep wordt. Blijkt hij talent te hebben, dan vertaalt zich dat in arrogantie en een solistische instelling: de bal afspelen is niet zijn kracht.

In feite laat I Am Zlatan zien hoe hij ‘getemd’ wordt door trainers en zijn zaakwaarnemer Mino Raiola. Maar zijn grillige gedrag laat zich niet zomaar onderdrukken, het maakt hem wie hij is: Zlatan is een vat vol tegenstrijdigheden. Nadat hij het stelen van zijn trainers fiets heeft opgebiecht en beterschap beloofd, zien we hem opnieuw de fiets ‘lenen’, waarbij de grijns op zijn gezicht boekdelen spreekt. Eens een kwajongen, altijd een kwajongen.