Recensie

Recensie Film

Gniffelend naar de reünie in Downton Abbey

Kostuumdrama De jaren dertig naderen, de adelijke Crawleys en hun personeel blijven ook na zes seizoenen in hun tweede speelfilm ‘A New Era’ veranderen. Nu neemt een filmcrew Downton Abbey over. Precies wat je als fan hoopt, maar zo dat het een beetje teleurstelt.

De familie Crawley verwelkomt een filmploeg op het landgoed, in ‘Downton Abbey: A New Era’.
De familie Crawley verwelkomt een filmploeg op het landgoed, in ‘Downton Abbey: A New Era’. Foto Focus Features

Wie nu nog niet weet wie de Crawleys zijn, de vier generaties Britse adel en hun rijkgeschakeerde personeelsbestand die we zes seizoenen en een speelfilm lang leerden kennen op landgoed Downton Abbey, die stapt met de nieuwe speelfilm A New Era waarschijnlijk ook niet meer in. Het is meer een gniffelfilm voor de fans. Een reünie.

Zullen landheer graaf Grantham en zijn traditionele butler Carson zich weer verzetten tegen de moderne tijd? Yes, they will. Zijn er weer de nodige snedige oneliners voor de door Maggie Smith gespeelde douairière Violet Crawley? Oh ja, massa’s.

Het begon ooit aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog, New Era eindigt bij de introductie van de geluidsfilm aan het einde van de jaren twintig. Auto’s, elektrisch licht, de telefoon, ze veranderden het leven van de familie. De rokken werden korter, de dochters geëmancipeerder. Maar dat er nu een filmcrew neerstrijkt om een film op te nemen verdeelt de oude garde en de nieuwe generatie pas echt. Lord Grantham gruwt van de gedachte dat er dronken acteurs door zijn huis zullen zwalken. Oudste dochter Mary ziet vooral extra inkomsten om het lekkende dak te kunnen repareren (een herhaalde metafoor voor het verarmen van de landadel). En assistent-kok Daisy en kamenier Anna Bates zwijmelen bij het idee dat ze sterren in het echt zullen zien. Terwijl Downton Abbey in een filmset verandert (lekker meta ook), vertrekt de helft van de familie naar fotogeniek Zuid-Frankrijk, waar matriarch Violet een huis blijkt te hebben geërfd van een oude aanbidder.

Het klinkt zo allemaal nogal plot-heavy, maar er gebeurt betreurenswaardig weinig. Het lijkt erop dat scenarist Julian Fellowes met zijn gedachten meer bij zijn nieuwe Amerikaanse kostuumserie The Gilded Age was. New Era is een nogal statische reeks tableaus, van bruiloft naar filmset, van Yorkshire naar de Rivièra. De film-in-de-film is een hommage aan hoe klassieker Singin’ in the Rain de overgang van stille naar geluidsfilm in beeld bracht; voor filmliefhebbers bevat de film een hoop insidegrapjes. Uiteindelijk, zegt de film, zijn we allemaal spelers op het schouwtoneel van de geschiedenis. En verder is het precies waarop je hoopt. Maar dan zo dat het ook een beetje teleurstelt.