Recensie

Recensie Film

‘Costa!!’ is nostalgie, maar voor wie?

Komedie De nieuwe ‘Costa!!’-film heeft twee uitroeptekens achter z’n naam. Maar twee uitroeptekens maken nog geen zomer.

Ook in de nieuwe ‘Costa!!’ is het weer feest in Salou, met in het middelpunt Anna (Abbey Hoes).
Ook in de nieuwe ‘Costa!!’ is het weer feest in Salou, met in het middelpunt Anna (Abbey Hoes). Foto StudioISA

Toen Johan Nijenhuis in 2001 met Costa! als speelfilmregisseur debuteerde schreef deze krant dat zijn debuut de „allure had van echte pulp”. Twintig jaar later is Nijenhuis een van de meest productieve filmmakers van Nederland en heeft de polderpulp van Costa! school gemaakt: soapsterren in een pretentieloze volks-komische voelgoedfilm.

Dat is belangrijk om je te realiseren nu er een nieuwe Costa!! is, met twee uitroeptekens. Op Katja Schuurman na zien we echter geen gezichten terug van toen terwijl de plot toch draait om het in volle glorie herstellen van de nachtclub van weleer in het Spaanse Salou. Nostalgie, maar voor wie? Twee uitroeptekens maken nog geen zomer.

De film, waarvoor dit keer regisseur Jon Karthaus (Bon Bini Holland 2) tekende, werd geproduceerd door Nijenhuis’ oude productiemaatschappij NL Film. Zelf was hij er getuige de credits niet meer bij betrokken.

Het thema van het eendje dat zwaan wordt is nu vertaald naar Schuurmans dochter Anna (Abbey Hoes, een actrice van een geheel ander kaliber dan de jonge acteurs van toen) die na wat scenario-omwegen om haar in Spanje te krijgen met haar beste vriendin Bibi het initiatief neemt om Club Costa op te knappen. De verlegen jonge vrouw ontpopt zich tot begenadigd zangeres.

Lees ook een interview met makers van de eerste ‘Costa!’: ‘Had ik ‘Costa!’ niet gemaakt dan was er wel iemand anders geweest’

Er is inmiddels een hoop veranderd in het nachtleven aan de Spaanse costa’s. Haar donorvader, die in een caravan in het leeggelopen zwembad woont, kan het niet meer bijbenen, hij denkt dat karaoke hot is voor Generatie Z. Ik probeer me te herinneren of het dat in 2001 wel was, en los daarvan, dat áls hij een karaoke king is, waarom daar dan niet iets heel slims mee is gedaan in de verhaalloop. Nu is het een van de vele plotaanzetjes die treurig blijft bungelen aan de kale kerstboom van de film.

De film zag ik tijdens een voorpremière waar vooral een vrouwelijk publiek op afkwam dat waarschijnlijk met de Costa!-film en serie die erop volgde is opgegroeid. Net iets te jong voor midlife crisis of de menopauze. Maar als de enige volwassen figuren om je mee te identificeren yogamoeder Frida (hulde overigens voor hoe Schuurman zich staande houdt in deze film), de verlopen lamzak van een vader Thomas en de seksueel hysterische moeder Trudie zijn, dan moet je je wel afvragen of dat je voorland is. Of is dit een film voor jonge mensen over de angst voor ouderdom? Wat een deprimerende bende.