Recensie

Recensie Film

Deze film herinnert je eraan wat de jaren 60 óók waren: een tijd waarin vrouwen klein werden gehouden

Historisch drama In de beklemmende film ‘L’événement’ volgen we in de jaren zestig de ongewenst zwangere student Anne. Bijna ieder personage dat ze ontmoet, velt op een bepaald moment wel een oordeel over wie ze is en wat ze doet.

Anne (Anamaria Vartolomei, rechts) kan bijna niemand in vertrouwen nemen over haar ongewenste zwangerschap, in ‘L’événement’.
Anne (Anamaria Vartolomei, rechts) kan bijna niemand in vertrouwen nemen over haar ongewenste zwangerschap, in ‘L’événement’.

Alles aan abortusdrama L’événement is beklemmend. De camera die hoofdpersoon Anne geen seconde uit het oog verliest. De eindeloze stroom meningen die deze 23-jarige letterenstudente over zich heen krijgt; bijna ieder personage dat ze in de film ontmoet, velt op een bepaald moment wel een oordeel over wie ze is en wat ze doet. En dan is er natuurlijk het meest beklemmende element: de wetgeving die vrouwen strafbaar maakte die in 1963 in Frankrijk voor een abortus kozen. Net als iedereen die hen daarbij hielp.

L’événement zit vol jarenzestigbeelden waarvan sommigen nostalgisch zullen worden – studenten die roken tijdens colleges, gezinnen die gezamenlijk aan de radio zijn gekluisterd. Maar de film, en de novelle van de Franse schrijfster Annie Ernaux waarop hij is gebaseerd, herinneren je eraan wat de jaren 60 óók waren: een tijd waarin vrouwen klein werden gehouden door de heersende opvattingen en wetten. Het zijn trouwens niet alleen mannen die vrouwen in de film continu de maat nemen, ook vrouwen onderling. Anne en haar vriendinnen studeren, gaan uit, fantaseren over en hebben seks. Maar ze weten perfect hoe fragiel al hun recente ‘verworvenheden’ zijn, zoals Annes klasgenote stelt: „Als ik faal voor mijn examen, zit ik volgend jaar weer op een tractor.” En als ze zwanger worden, is het al helemaal afgelopen met studeren.

Lees ook een interview met regisseur Audrey Diwan over ‘L’événement’: ‘Het stigma op abortus blijft groot’

Diwan weet door haar regie- en scenariokeuzes de kijker terug naar deze voor vrouwen enorm benauwende periode te zuigen. Hoofdpersoon Anne (een zeer overtuigende Anamaria Vartolomei) biedt weerstand. De film maakt relatief weinig woorden vuil aan waarom ze kiest voor een abortus. Net zomin wordt er veel aandacht besteed aan de vader, een behoorlijk egoïstische student. Dat is ook niet waar het om draait. Het gaat over de eenzaamheid waarin Anne op zoek moet naar een oplossing voor haar ongewenste zwangerschap en over een samenleving die haar klem zet. Iets wat jammer genoeg niet alleen als historisch drama voelt, maar ook als bittere actualiteit, onder meer door de steeds strenger wordende anti-abortuswetten in de VS.

Diwan bouwt haar film op als een zenuwslopende thriller, met het kind in Annes lichaam als tikkende bom. Zeven weken gaan voorbij, acht weken, negen. Dat kun je onsmakelijk vinden, net als de vrij expliciete beelden hoe zwangerschappen clandestien worden beëindigd. Maar het is de gruwelijke realiteit van illegale abortussen en de realiteit voor vrouwen in samenlevingen die vinden dat hun lichaam niet aan henzelf toebehoort.