Recensie

Recensie Theater

Muzikale generatiestrijd om klimaattransitie

Jeugdtheater Hoewel de personages in ‘Het groene meisje’ nogal eendimensionaal blijven, maken het slimme plot en de verrassende muziek veel goed.

Scène uit de voorstelling ‘Het Groene Meisje’ van Marije Gubbels.
Scène uit de voorstelling ‘Het Groene Meisje’ van Marije Gubbels. Foto Bart Grietens

De openingssong van Het groene meisje, de nieuwe voorstelling van jeugdtheatermaker Marije Gubbels, zet het publiek even op het verkeerde been. In bijna religieuze extase heffen vier in het wit geklede personages een lied aan over de schoonheid van de natuur, haar cyclische aard, haar vermogen tot zelfvernieuwing. De vroomheid zorgt voor een sentimenteel begin van wat een vet aangezette komedie blijkt te zijn.

Het is aan het begin dan ook zoeken naar de juiste toon, alsof de spelers de heiligheid van zich moeten afschudden. Het centrale conflict tussen het jonge meisje Destiny, dat net haar ouders heeft verloren, en de ooms bij wie ze is ingetrokken, wordt met archetypisch spel ingezet: natuurliefhebber Destiny (Lotte Pierik) is zowel in haar spel als in haar zang boterzacht als een ouderwetse Disney-prinses, en haar oom Perry (Albert Klein Kranenburg) is een al even eendimensionale slechterik, die planten haat en het liefst al het groen uit zou willen roeien. Gubbels’ voorliefde voor gemakzuchtige karikaturen vindt een dieptepunt in de Duitse werkgever van de ooms, die op een gegeven moment op de deur staat te bonken (‘Aufmachen!’).

Prikkelend

Gelukkig ontwikkelt Destiny zich geleidelijk tot een steeds hardere eco-strijder, en weet Lucas Schilperoord in de rol van oom Loek diens pogingen om de lieve vrede te bewaren van een scherpe komische timing te voorzien. Daarnaast maken de verrassende composities van Timo Tembuyser veel goed: moeiteloos mengt hij opera-invloeden en musicalsongs door elkaar.

Maar het is de intelligentie van de plotwendingen die Het groene meisje echt de moeite waard maakt. Naarmate het verhaal vordert, wordt de generatiestrijd rond klimaattransitie steeds meer op de spits gedreven, en raakt Gubbels op speelse wijze aan deelthema’s als greenwashing en post- en transhumanisme. De radicalisering van Destiny is prikkelend: pas als we ons mens-zijn achter ons durven te laten, komt de oplossing in zicht.

Lees ook: Slimme theaterbewerking van ‘Animal Farm’ hint naar Trump en Johnson