Recensie

Recensie Theater

Sterk theater over kinderen en rouw in een digitale wereld

Jeugdtheater In ‘Oma is een avatar’ zoeken drie kinderen en twee opa’s op internet troost na een groot verlies. Verhaallijnen en vondsten buitelen over elkaar heen, maar de emotionele lijn blijft sterk overeind.

‘Oma is een Avatar’.
‘Oma is een Avatar’. Foto Bowie Verschuuren

Sinds de dood van zijn vrouw gaat de opa van Amani helemaal op in het internet. Letterlijk: om zijn nieuwe vrijheid na haar lange ziekbed volledig te kunnen benutten, heeft hij zich laten uploaden. Als een kind in een snoepwinkel laat hij zich overweldigen door de nieuwe mogelijkheden. Tot groot verdriet van Amani en haar broer Maçon, die nu zonder steun van opa het verlies van oma moeten verwerken.

Het is slechts één van de intrigerende verhaallijnen in Oma is een avatar, de nieuwe jeugdvoorstelling van theatermaker Eva Line de Boer. Amani’s hartsvriendin Zoë is eveneens haar oma verloren, en wil haar als troost voor haar verdrietige opa als avatar opnieuw tot leven wekken. Samen met Amani en Maçon gaat ze op ontdekkingsreis door het dark web. Daar komt het drietal niet alleen Amani’s opa tegen, maar ook allerhande andere internetbewoners, zoals een via sociale media gedeelde herdenkingsplek en een orakel dat via emoji’s communiceert.

Buitelen

Als dat ingewikkeld klinkt: dat is het ook. Zowel de kracht als de zwakte van Oma is een avatar zit in de narratieve, conceptuele en visuele overdaad. Niet alleen verhaallijnen en personages buitelen over elkaar heen, ook de beeldende elementen bieden een enorme rijkdom. Het kostuumontwerp van Carly Everaert verbindt prikkelend de analoge en digitale wereld, en op basis van tekeningen van schoolkinderen trekken videomakers Karlijn Milder en Mats Logen een begoochelende internetrealiteit op. Dan zijn er ook nog de songs van rapper Willem de Bruin (The Opposites), die als digitale kat commentaar geeft op de lotgevallen van de personages.

De veelheid aan stijlen en invalshoeken past goed bij de hoge prikkeldichtheid van sociale media en internet, maar maakt de theatervoorstelling soms wat fragmentarisch: met een of twee personages minder was Oma is een avatar nog scherper geweest. Desondanks blijft in het bijzonder intelligente script van Yentl van Stokkum de onderliggende emotionele lijn overeind: hoe gaan de personages om met het verlies van hun naasten, en hoe vinden ze elkaar weer terug in hun individuele rouwprocessen?

Door altijd in te blijven zoomen op de worsteling van Amani, Zoë, Maçon en hun opa’s om hun verdriet een plek te geven, maakt de uitstekende cast ruimte voor menselijkheid temidden van al het conceptuele en digitale geweld. Zo biedt Oma is een avatar een ontroerende visie op rouwverwerking in digitale tijden, waarin de complexiteit van het thema volledig recht wordt gedaan.