Recensie

Recensie Film

Een jaloerse ex-partner en samengestelde gezinnen: herkenbare situaties met een serieuze ondertoon in ‘Bonusfamiljen’

Serie De Zweedse serie ‘Bonusfamiljen’ gaat over de bewogen avonturen van gescheiden en samengestelde gezinnen. Het laat zien hoe moeilijk het is om samen te wonen, in welke constellatie dan ook.

Vera Vitali als Lisa en Erik Johansson als Patrik in de Zweedse serie ‘Bonusfamiljen’.
Vera Vitali als Lisa en Erik Johansson als Patrik in de Zweedse serie ‘Bonusfamiljen’. Foto Peter Hoelstad/ Netflix

Ongeveer een derde van alle huwelijken eindigt in een echtscheiding. Van alle Europese landen wordt er in Scandinavië relatief het meest gescheiden, met samengestelde gezinnen tot gevolg. De Zweedse serie Bonusfamiljen gaat over de bewogen avonturen van zo’n ‘bonusfamilie’: dat van Lisa en Patrik en hun ex-echtgenoten Katja en Martin. Het vierde seizoen van de succesvolle serie staat sinds half december 2021 op Netflix, evenals de eerdere seizoenen.

Bonusfamiljen begint op het moment dat Patrik en Lisa net zijn gaan samenwonen. De serie draait vooral om de problemen die het kersverse stel ondervindt in het laveren met zowel ex-partners als de kinderen uit hun vorige huwelijk: een van Patrik, twee van Lisa. Die zijn de ene week bij hun biologische vader of moeder en de andere week bij hun bonusouder(s). Als Lisa zwanger blijkt, wordt het allemaal nog ingewikkelder. De toch al gecompliceerde schema’s die op de koelkast hangen, dreigen onuitvoerbaar te worden. Zeker als controlefreak Patrik lijdzaam moet toezien dat Lisa lossere ideeën over opvoeding heeft dan hij. Bovendien is haar ex Martin nogal een chaoot, waardoor het kan gebeuren dat hij afspraken vergeet of juist opduikt op momenten waarop het absoluut niet uitkomt. Bonusfamiljen laat zien hoe moeilijk het is om samen te wonen, in welke constellatie dan ook.

Scherpe scènes

Op luchtige wijze komen veel zaken aan de orde: jaloezie op de ex-partner, ook al ben je uit elkaar; zorgen of de kinderen uit de verschillende huwelijken wel leuk met elkaar omgaan; karakterologische botsingen tussen de nieuwe geliefden; ruzies of misverstanden met de ex-partners; de kwestie in hoeverre je nieuwe echtgenoot/echtgenote zich mag bemoeien met de opvoeding van de kinderen uit het eerdere huwelijk; de moeizame amoureuze perikelen van de ex-partners op het nieuwe liefdespad.

De eerste twee seizoenen zijn het beste, met scherpe scènes en raak getroffen personages. Ook is er een min of meer afgeronde verhaallijn. In de latere seizoenen is die meer verbrokkeld, al bevat seizoen vier een tot nadenken stemmend subplot over wat te doen als blijkt dat je zwanger bent van een baby met het downsyndroom.

In het eerste seizoen vinden Lisa en Patrik geleidelijk hun weg, soms met dank aan het psychologenechtpaar dat zij consulteren. De scènes waarin dit echtpaar met elkaar kibbelt als hun patiënten weg zijn, bieden veel vermaak, evenals de strapatsen van Bigge, de moeder van Martin. Zij blijkt al heel lang een lesbische verhouding te hebben met Gugge, een relatie waar Martin niets van wist. Ook is er de vraag of stuiterbal Eddie, de lastige zoon van Lisa en Martin, getest moet worden op ADHD. Uit angst voor stigmatisering wil Lisa dit niet, Patrik lijkt het juist een goed idee.

Herkenbare situaties

Naast Patrik en Lisa worden ook Patriks ex-echtgenote Katja en Lisa’s ex Martin gevolgd. Architecte Katja heeft moeite haar gevoelens te uiten en heeft net als Patrik last van controledrift, wat nogal eens problemen oplevert. Martin daarentegen is een kindman: hij is grappig maar ook nogal onvolwassen. In plaats van verantwoording te nemen voor zijn (gebrek aan) daden, doet hij aan zelfbeklag. Hij heeft een zachte kant, is erg goed met zijn kinderen, maar meestal kan de impulsieve Martin met niemand goed opschieten. Vooral niet met Patrik, die heeft tenslotte zijn vrouw afgepakt.

In seizoen twee wordt het vertrouwen tussen Lisa en Patrik flink op de proef gesteld als blijkt dat zij niet altijd eerlijk tegen hem is, maar wanneer is iets niet vertellen een leugen? En hoe erg is een leugentje om bestwil? De makers zijn niet bang hun personages onsympathiek te laten zijn, waarbij het opvalt dat ze grotendeels alleen aan zichzelf denken.

Al met al biedt Bonusfamiljen herkenbare situaties, met altijd een serieuze ondertoon: wat is een geslaagde opvoeding? Moet je kinderen losjes opvoeden of juist corrigeren?