Opinie

The Voice in tien punten

Frits Abrahams

Het gebeurde deze eeuw niet vaak dat een nieuwsonderwerp uit eigen land de Nederlandse media en hun publiek zó intensief in beslag nam als de onthullingen over The Voice of Holland. De moorden op Pim Fortuyn, Theo van Gogh, Peter R. de Vries en het neerhalen van de MH17 – het kwam in die buurt.

Wat viel me in deze publicitaire uitbarsting vooral op? In willekeurige volgorde tien punten.

  1. De kwaliteitskranten besteedden minstens zoveel aandacht aan dit zedenschandaal in de entertainmentwereld als de kranten die gewend zijn over die wereld te berichten. Een nieuwe ontwikkeling? Voer voor de ombudslieden van die kranten.
  2. Er meldde zich al een kandidaat voor ‘Het Woord van het Jaar 2022’: dickpic. Een doeltreffend woord, mede dankzij het rijm. Ik herinner me dat ik het voor het eerst tegenkwam bij de zedenzaak in 2016 tegen Anthony Weiner, congreslid van de Democraten in Amerika. Hij werd betrapt op het versturen van dickpics naar allerlei vrouwen, onder wie een minderjarige. Het kostte hem zijn politieke carrière.
  3. De massale hoon voor John de Mol. Ik vond die overdreven. Hij bedoelde het goed, maar drukte zich onbeholpen uit. Ik geloof niet dat hij ergens over loog, hij is alleen een man met weinig inlevingsvermogen. Hij is zelf een doener, een assertief man die zich niet kan voorstellen dat iemand zich niet verweert tegen mensen die hem of haar te na komen. Hij riep vrouwen op om zich te melden, niet om daarmee de verantwoordelijkheid op hen af te wentelen – hij noemde zich wel degelijk zélf verantwoordelijk – maar omdat het de enige manier is om de daders te straffen. Daarin heeft hij gelijk.
  4. Het indrukwekkendste en meest genoemde fragment uit de uitzending van BOOS: het anonieme, misbruikte meisje dat aarzelend zei: „Het is moeilijk om het verkrachting te noemen, maar dat is wel wat het is.”
  5. Waarom noemde BOOS wel de namen van drie (vermeende) daders, maar niet die van de vierde, een tv-regisseur?
  6. Ik heb geleerd altijd goed te letten op de reactie van de (vermeende) dader. Ali B zou volgens BOOS desgevraagd hebben gezegd dat het „niet relevant” is of hij seksueel contact met een van de kandidaten van The Voice heeft gehad. Een nietszeggend antwoord dat toch veel zegt.
  7. Vooral in de diverse tv-uitzendingen werd te weinig benadrukt dat nog niet vaststaat dat Justitie tot vervolging zal overgaan.
  8. Tussen alle uitingen van oprechte verontwaardiging viel het morele superioriteitsvertoon op van mensen die Ali B plechtig „een monster” noemden, alsof de Nederlandse Dutroux is opgestaan.
  9. Bovendien was er de schijnheiligheid van radiozenders die opeens de muziek van Ali B en Marco Borsato willen boycotten, maar kennelijk niet beseffen dat je dan veel meer popmuziek kunt weggooien, die van jongetjesmisbruiker Michael Jackson voorop.
  10. Je hoort dezer dagen veel dat ‘de mannelijke machtsstructuren’ moeten worden afgebroken om zulke zedenschandalen te voorkomen. Ik betwijfel of dat voldoende zal helpen. Zedenschandalen worden niet alleen door machtige mannen veroorzaakt, maar ook door machteloze mannen – misschien zijn die zelfs in de meerderheid. We moeten de jongens én mannen beter opvoeden, schreef de NRC-commentator. Jawel, dat zou prachtig zijn, maar wie voedt de opvoeders op?